Τα τελευταία λόγια του Αγίου Νεκταρίου

 

Προσκυνητής

https://amethystosbooks.blogspot.com/2021/10/blog-post_711.html

Διδαχές Αγίου Νεκταρίου. Υπερηφάνεια

Η υπερηφάνεια του νου είναι η σατανική υπερηφάνεια, η οποία αρνείται το Θεό και βλασφημεί κατά του Αγίου Πνεύματος, γι’ αυτό και πολύ δύσκολα θεραπεύεται. Είναι ένα βαθύ σκοτάδι, το οποίο εμποδίζει τα μάτια της ψυχής να δουν το φως που υπάρχει μέσα της και που οδηγεί στο Θεό, στην ταπείνωση, στην επιθυμία του αγαθού.

Αντίθετα, η υπερηφάνεια της καρδιάς δεν είναι γέννημα της σατανικής υπερηφάνειας, αλλά δημιουργείται από διάφορες καταστάσεις και γεγονότα: πλούτο, δόξα, τιμές, πνευματικά ή σωματικά χαρίσματα (ευφυΐα, ομορφιά, δύναμη, δεξιοτεχνία κ.λπ.). Όλα αυτά σηκώνουν ψηλά τα μυαλά των ανόητων ανθρώπων και γίνονται έτσι ματαιόφρονες, χωρίς όμως να είναι και άθεοι… Αυτοί πολλές φορές ελεούνται από το Θεό, παιδεύονται από τη θεία παιδεία και σωφρονίζονται. Η καρδιά τους συντρίβεται, παύει να επιζητεί δόξες και ματαιότητες, και έτσι θεραπεύονται.

Η πνευματική σας εργασία να είναι η εξέταση της καρδιάς σας. Μήπως φωλιάζει σ’ αυτήν σαν φαρμακερό φίδι η υπερηφάνεια, το πάθος που γεννάει πολλά κακά, που απονεκρώνει κάθε αρετή, που δηλητηριάζει τα πάντα. Σ’ αυτήν την εωσφορική κακία πρέπει να στραφεί όλη σας η φροντίδα. Μέρα και νύχτα να σας γίνει έργο αδιάλειπτο η έρευνά της.

Νομίζω ότι θα είναι αλήθεια αν πω ότι όλη η πνευματική μας φροντίδα συνίσταται στην αναζήτηση και εξόντωση της υπερηφάνειας και των παιδιών της. Αν απαλλαχτούμε απ’ αυτήν και θρονιάσουμε στην καρδιά μας την ταπεινοφροσύνη, τότε έχουμε το παν. Γιατί όπου βρίσκεται η αληθινή κατά Χριστόν ταπείνωση, εκεί βρίσκονται μαζεμένες και όλες οι άλλες αρετές που μας υψώνουν προς το Θεό.

https://www.facebook.com/1566462536930889/photos/a.1566468196930323/3019723508271444/

Έτσι πρέπει να προσευχόμαστε με τέτοια δύναμη ψυχής.

 

Γέροντα πώς πρέπει να λέω την ευχή; -Θα σκέφτεσαι παιδί μου οτι είσαι στο λιμάνι και οτι εκείνη τη στιγμή έχει φύγει ένα πλοίο, που μέσα του είναι ο Χριστός και όλη η Εκκλησία. Τι θα κάνεις; δεν θα φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη " Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με " ; Έτσι πρέπει να προσευχόμαστε με τέτοια δύναμη ψυχής.

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιτης 

Αγιορείτης Αγιορείτης

Βλέπω τί μᾶς περιμένει, γι ̓αὐτὸ πονάω.

Περνοῦν τὰ χρόνια καὶ τί δύσκολα χρόνια! Δὲντελείωσαν τὰ θέματα. Βράζει τὸ καζάνι. Ἂν δὲν εἶναι λίγο δυναμωμένος κανείς, πῶς θὰ μπορέση νὰ ἀντιμετωπίση μιὰ δύσκολη κατάσταση; Ὁ Θεὸς δὲν ἔκανε ἀνεπρόκοπους ἀνθρώπους. Πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε τὸ φιλότιμο. Ἀλήθεια, Θεὸς φυλάξοι, ἂν γίνη ἕνα τράνταγμα,πόσοι θὰ σταθοῦν ὄρθιοι; Πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμο τοῦ ̓40, στὴν Κόνιτσα, ἐκεῖ ποὺ εἶχα τὸ μαραγκούδικο ἦταν ἡἀγορὰ καὶ ἔφερναν οἱ χωρικοὶ καλαμπόκι, σιτάρι κ.λπ. Μερικοὶ πλούσιοι –τί πλούσιοι, αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ ἔπαιρναν κάποιους τόκους ἀπὸ τὶς Τράπεζες –, ὅταν πήγαιναν οἱ καημένοι οἱ χωρικοὶ τὸ καλαμπόκι στὴν ἀγορά, γιὰ νὰ τὸ πουλήσουν, αὐτοὶ τὸ κλωτσοῦσαν μὲ τὸ πόδι καὶ ρωτοῦσαν πόσο ἔχει. Ὅταν ἦρθε ὁ πόλεμος καὶ ἀναγκάσθηκαν νὰ τὰ πουλήσουν ὅλα, «καλημέρα» ἔλεγε ὁ ἕνας, «ἔχεις καλαμπόκι;» ρωτοῦσε ὁ ἄλλος. Γι' αὐτὸ τώρα νὰ εὐχαριστῆτε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα. Κοιτάξτε νὰ ἀνδρωθῆτε. Σφιχτῆτε λιγάκι. Βλέπω τί μᾶς περιμένει, γι ̓ αὐτὸ πονάω. Μὴν ἀφήνετε τὸν ἑαυτό σας χαλαρό. Ξέρετετί τραβᾶνε ἀλλοῦ οἱ Χριστιανοί5;

Στὴν Ρωσία μέσα στὰ κάτεργα. Τί δυσκολίες! Ποῦ πνευματικὰ βιβλία! Ἀφῆστε τὴν Ἀλβανία. Δυστυχία! Δὲν ἔχουν νὰ φᾶνε. Οὔτε Ἐκκλησίες ἄφησαν οὔτε μοναστήρια. Τὰ ὀνόματά τους τὰ ἄλλαξαν καὶ αὐτά, γιατὶ δὲν ἤθελαν νὰ ἀκούγωνται χριστιανικὰ ὀνόματα. Καὶ στὴν Ἀμερικὴ ἀκόμη, οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι λίγοι, σκορπισμένοι σὲ διάφορα μέρη, καὶ ξέρετε τί τραβᾶνε; Νὰ μὴν ὑπάρχη ὀρθόδοξη κοινότητα, νὰ πηγαίνουν μὲ τὸ τραῖνο ὧρες μακριά, γιὰ νὰ ἐκκλησιασθοῦν, νὰ ἔρχωνται στὸ Ἅγιον Ὄρος νὰ συμβουλευθοῦν γιὰ ἕνα θέμα! Εἶναι μεγάλη ἀχαριστία αὐτὸ τὸ χαλαρὸ πνεῦμα ποὺ ὑπάρχει στὴν Ἑλλάδα.Πόσους Ἁγίους θὰ παρουσιάση ὁ Θεὸς στὰ κράτη ποὺ ὑπῆρχε κομμουνισμός! Μάρτυρες! Ἐκεῖνοι εἶχαν ἀποφασίσει τὸν θάνατο. Εἶχαν μεγάλες θέσεις καὶ δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τοὺς νόμους, ὅταν ἦταν ἀντίθετοι μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. «Δὲν συμφωνῶ· σκοτῶστε με, κλεῖστε με φυλακή», ἔλεγαν, γιὰ νὰ μὴν παρασυρθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι. Ἐδῶ πολλοί, χωρὶς νὰ ζορίζωνται, δείχνουν τέτοια ἀδιαφορία! Λίγο ἂν περνοῦσαν μιὰ δυσκολία, ἕναν πόλεμο ἢ δύσκολα χρόνια, θὰ ἦταν διαφορετικά. Γιατὶ τώρα εἶναι σὰν νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε. Εἶναι –πῶς νὰ τὸ πῆ κανείς; –σὰν ἕνας νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὴν Αὐστραλία μὲ τὸ ἀεροπλάνο τὴν ἄνοιξη στὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ φεύγη ἀπὸ ̓δῶ τὸ φθινόπωρο γιὰ τὴν Αὐστραλία, ὁπότε φθάνει ἐκεῖ πάλι ἄνοιξη. Ἀπὸ ἄνοιξη σὲ ἄνοιξη, καὶ χειμώνα δὲν βλέπει· δὲν ξέρει οὔτε τί γίνεται τὸν χειμώνα οὔτε ἀπὸ κακοκαιρίες οὔτε τίποτε.

–Γέροντα, πῶς μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε ἕναν ἄνθρωπο ἀδιάφορο;

–Νὰ τοῦ βάλουμε τὴν καλὴ ἀνησυχία, νὰ τὸν προβληματίσουμε, γιὰ νὰ θελήση ὁ ἴδιος νὰ βοηθηθῆ. Μὲ τὸ ζόρι δὲν γίνεται. Πρέπει νὰ διψάη ὁ ἄλλος, γιὰ νὰ τοῦ δώσης νὰ πιῆ νερό. Δῶσε σὲ ἕναν ποὺ δὲν ἔχει ὄρεξη, νὰ φάη μὲ τὸ ζόρι· θὰ τὸ κάνη ἐμετό. Ὅταν ὁ ἄλλος δὲν θέλη, δὲν μπορῶ νὰ τοῦ στερήσω τὴν ἐλευθερία, τὸ αὐτεξούσιο.

γ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» -24-

5Εἰπώθηκε τὸν Μάιο τοῦ 1987

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου .

Η ὑπεράσπιση τοῦ δικαίου.

–Γέροντα, λέει σὲ ἕνα τροπάριο: «Θυμὸν κινήσαντες τὸν δικαιότατον».

Ποιός θυμὸς εἶναι δικαιότατος;–Ὅταν ἀδικοῦνται ἄλλοι καὶ φωνάζη κανεὶς καὶ θυμώνη ἀπὸ πόνο πραγματικό, τότε εἶναι «δικαιότατος ὁ θυμός». Ὅταν ἀδικῆται ὁ ἴδιος καὶ θυμώνη, τότε δὲν εἶναι καθαρὸς ὁ θυμός. Ὅταν βλέπης ἕναν νὰ ὑποφέρη γιὰ ἱερὰ πράγματα, αὐτὸς ἔχει θεῖο ζῆλο. Ἀπὸ αὐτὸ μπορεῖς νὰ καταλάβης καὶ τὸν διὰ Χριστὸν σαλό. Ἂν πάρης λ.χ. μιὰ εἰκόνα καὶ τὴν βάλης μπροστά του ἀνάποδα, θὰ τιναχθῆ ἐπάνω ὁ διὰ Χριστὸν σαλός· ἔτσι τοῦ κάνεις τέστ. Ὑπάρχειδηλαδὴ καὶ δικαία, θεία ἀγανάκτηση, καὶ μόνον αὐτὴ ἡἀγανάκτηση δικαιολογεῖται στὸν ἄνθρωπο. Ὁ Μωυσῆς, ὅταν εἶδε τὸν λαὸ νὰ θυσιάζη στὸ χρυσὸ μοσχάρι, ἀγανάκτησε καὶ πέταξε κάτω τὶς πλάκες μὲ τὶς ἐντολὲς ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, καὶ ἔσπασαν7. Ὁ Φινεές, ὁ ἐγγονὸς τοῦ ἀρχιερέα Ἀαρών, δύο φόνους ἔκανε καὶ ὁ Θεὸς ἔδωσε ἐντολὴ ἀπὸ τὴν γενιά του νὰ βγαίνουν οἱ ἱερεῖς τοῦ Ἰσραήλ! Ὅταν εἶδε τὸν Ἰσραηλίτη Ζαμβρὶ νὰ ἁμαρτάνη μὲ τὴν Μαδιανίτιδα Χασβὶ μπροστὰ στὸν Μωυσῆ καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτες, δὲν κρατήθηκε· σηκώθηκε ἀπὸ τὴν συναγωγὴ καὶ τοὺς φόνευσε, καὶ ἔτσι σταμάτησε ἡὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἂν δὲν τοὺς σκότωνε καὶ τοὺς δύο, θὰ ἔπεφτε ὀργὴ Θεοῦ σὲ ὅλον τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραήλ8. Φοβερό! Ἐγώ, ὅταν διαβάζω στὸ Ψαλτήρι τὸν στίχο «Καὶ ἔστη Φινεὲς καὶ ἐξιλάσατο, αὶ ἐκόπασεν ἡθραῦσις»9, ἀσπάζομαι πολλὲς φορὲς τὸ ὄνομά του. Ἀλλὰ καὶ ὁ Χριστός, ὅταν εἶδε νὰ πουλοῦν μέσα στὸν περίβολο τοῦ Ναοῦ βόδια, πρόβατα, περιστέρια, καὶ τοὺς κερματιστὲς νὰ ἀνταλλάσσουν χρήματα, πῆρε τὸ φραγγέλιο καὶ τοὺς ἔδιωξε10.Ἕνας πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὅταν πάη μὲ ἀγανάκτηση νὰ ὑπερασπίση τὸν ἑαυτό του γιὰ ἕνα ἀτομικό του θέμα, αὐτὸ εἶναι καθαρὰ ἐγωιστικό, εἶναι ἐνέργεια τοῦ πειρασμοῦ. Δέχεται ἐπιδράσεις δαιμονικὲς ἐξωτερικές. Ἂν κάποιον τὸν ἀδικοῦν ἢ τὸν κοροϊδεύουν, αὐτὸν πρέπει οἱ ἄλλοι νὰ τὸν ὑπερασπίζωνται, γιὰ τὸ δίκιο, ὄχι γιὰ προσωπικό τους συμφέρον.

Δὲν ταιριάζει νὰ μαλώνης γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Ἄλλο τὸ νὰ ἀντιδράσης, γιὰ νὰ ὑπερασπισθῆς σοβαρὰ πνευματικὰ θέματα, θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν πίστη μας, τὴν Ὀρθοδοξία.

Αὐτὸ εἶναι καθῆκον σου. Ὅταν σκέφτεσαι τοὺς ἄλλους καὶ ἀντιδρᾶς, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσης, τότε αὐτὸ εἶναι καθαρό, γιατὶ γίνεται ἀπὸ ἀγάπη.Ὅταν πῆγα στὸ Σινᾶ, κατέβαινα στὸ μοναστήρι κάθε ἑβδομάδα, κάθε δεκαπέντε μέρες, γιὰ νὰ κοινωνήσω. Μιὰ φορὰ μοῦ λέει ἕνας πολὺ ἁπλὸς δικαῖος11ποὺ ἦταν ἐκεῖ: «Ἄ, ὄχικάθε ἑβδομάδα· τέσσερις φορὲς τὸν χρόνο πρέπει νὰ κοινωνοῦν οἱ καλόγεροι». Τότε εἶχαν τυπικὸ νὰ μὴν κοινωνοῦν συχνά. Φοροῦσα καὶ τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο. «Οὔτε ἐπανωκαλύμμαυχο», λέει. Αὐτοὶ τὸ ἔβαζαν μόνο στὶς τελετές. «Νἆναι εὐλογημένο», λέω.

Καὶ τὸ εἶχα καὶ ἐγὼ ριγμένο στὸν ὦμο σὰν κασκὸλ καὶ δὲν μὲ ἀπασχόλησε ξανά. Τί; νὰ μαλώσω; Ἑτοιμαζόμουν ἐν τῷμεταξὺ κάθε φορὰ γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ πήγαινα στὴν Ἐκκλησία. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ παπᾶς ἔλεγε «Μετὰ φόβου Θεοῦ...», ἔσκυβα τὸ κεφάλι καὶ ἔλεγα

«Ἐσὺ γνωρίζεις, Χριστέ μου, πόση ἀνάγκη ἔχω», καὶ ἔνιωθα τέτοια ἀλλοίωση, ποὺ δὲν ξέρω ἂν θὰ τὴν ἔνιωθα, ἂν κοινωνοῦσα. Ἀφοῦ πέρασαν κάμποσοι μῆνες, ἦρθαν στὸ μοναστήρι τέσσερα–πέντε παιδιά, ποὺ ἀπὸ μένα παρακινήθηκαν νὰ ἔρθουν στὸ Σινᾶ. Εἶπαν λοιπὸν καὶ σ ̓ αὐτὰ νὰ μὴν κοινωνοῦν.

Ἔ, τότε μίλησα καὶ τακτοποιήθηκε τὸ θέμα.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» -31

9Ψαλμ. 105, 30.

10Βλ. Ἰω. 2, 14-15

11Στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Σινᾶ «δικαῖος» ὀνομάζεται ὁ προϊστάμενος τῆς Ἱερᾶς Συνάξεως ποὺ ἀναπληρώνει τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κατὰ τὴν ἀπουσία του ἀπὸ τὴν μονή.

12Βλ. Ματθ. 12, 31.

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου https://www.facebook.com/%CE%A4%CE%BF%CF%85%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%A0%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%85--1566462536930889

Ο Άγιος ιερομάρτυς και ομολογητής Αλέξανδρος(Ιλιένκωβ)

 

Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου του 1896 στο χωριό Σουντάκ της Ταυρίδας.
Κατά τη βάπτισή του πήρε το όνομα του ιερέα πατέρα του Αλεξάνδρου Ιλιένκωφ.
Ο Αλέξανδρος σπούδασε στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο της Ταυρίδας και μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στην οικογένειά του,
η οποία το 1917 μετοίκησε στο χωριό Τσερνίγκωφ.
Εκεί ο Αλέξανδρος γνωρίστηκε με την κατοπινή σύζυγό του Παρασκευή,
με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.

Είχε ήδη αρχίσει ο διωγμός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από τους μπολσεβίκους, όταν ο Αλέξανδρος αποφάσισε να γίνει ιερέας.
Η γυναίκα του εναντιώθηκε εξαρχής στην απόφασή του αυτή.
Του τόνιζε πως μια τέτοια απόφαση στους χαλεπούς εκείνους καιρούς ήταν παράτολμη,γιατί και τη δική του ζωή θα έβαζε σε κίνδυνο και την οικογένειά τους σε οδυνηρές περιπέτειες.
Παρ’ όλες, όμως, τις αντιρρήσεις της, εκείνος έμεινε αμετάπειστος.

Έτσι, το 1924 δέχτηκε τη χάρη της ιερωσύνης από τον επίσκοπο Σέργιο (Ζβέρεφ)
και διορίστηκε στο χωριό Νοβοπαβλώφ.
Φιλάνθρωπος, ταπεινός και λειτουργός απαράμιλλος ο π. Αλέξανδρος, σύντομα κατέκτησε τον σεβασμό και την αγάπη των ενοριτών του.
Οι μπολσεβίκοι, όμως, ανησύχησαν με την απρόσμενη πνευματική άνθηση του χωριού τους και με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να τον δυσκολεύουν.
Μια μέρα του 1930 μερικοί μεθυσμένοι κομσομόλοι, φωνάζοντας απειλητικά, έφτασαν ως το σπίτι του και άρχισαν να πυροβολούν το παράθυρο.
Μια σφαίρα έπεσε στο σαμοβάρι, διαλύοντάς το.
Κάποια περαστική γυναίκα έβαλε τις φωνές:
– Τον σκότωσαν τον παππούλη οι Ηρώδες!
Πολύς κόσμος κατέβηκε στον δρόμο και προκλήθηκε μεγάλη αναταραχή.
Οι κομσομόλοι φοβήθηκαν και το έβαλαν στα πόδια.
 Κατά τη δεκαετία του 1930 οι σοβιετικές αρχές άρπαζαν τις περιουσίες και τα
προϊόντα των αγροτών,προβαίνοντας σε μαζικές κατασχέσεις.
Παρ’ όλη τη δυστυχία τους, πάντως, οι χωρικοί δεν άφησαν ποτέ τον ιερέα τους και την οικογένειά του να πεινάσουν.
Από το υστέρημά τους έδιναν σ’ αυτούς τα αναγκαία για την επιβίωσή τους τρόφιμα, κυρίως σιτάρι και άλλα δημητριακά.

Μια μέρα εκπρόσωποι των αρχών πήγαν στο σπίτι του π. Αλεξάνδρου για να διενεργήσουν έρευνα.Βρήκαν δυό σακιά με σιτάρι και θέλησαν να τα πάρουν.
Ο π. Αλέξανδρος προσπάθησε να τους εμποδίσει, λέγοντάς τους ότι ο καρπός ήταν απαραίτητος για τη συντήρηση της μεγάλης οικογένειάς του,
και πήρε στα χέρια του το ένα σακί.
Τότε εκείνοι άρχισαν να τον χτυπούν αλύπητα και να τον σέρνουν από τα γένια.
Το σακί του ξέφυγε, έπεσε καταγής και σκίστηκε.Το σιτάρι σκορπίστηκε στο έδαφος.Αμέσως συνέλαβαν τον ιερέα με την κατηγορία δολιοφθοράς προϊόντων του κολχόζ. Τον έκλεισαν για μια εβδομάδα στη φυλακή και μετά τον άφησαν ελεύθερο.
Έξι μήνες αργότερα οι αρχές έκλεισαν τον ναό του χωριού.
Η ιερατική οικογένεια αναγκάστηκε να μετοικήσει στο Μπερντιάνσκ.
Ο π. Αλέξανδρος, όπως και οι άλλοι ιερείς που είχαν στερηθεί την ενορία τους, λειτουργούσε στον Ναό της Αγίας Σκέπης,τον μόνο που είχε απομείνει ανοιχτός στην πόλη.
Παράλληλα, για να συντηρήσει την οικογένειά του, δεν δίσταζε να καταπιαστεί με οποιαδήποτε εργασία έβρισκε.Δούλευε άλλοτε ως φύλακας,άλλοτε ως εργάτης και άλλοτε ως φορτοεκφορτωτής.Για ένα διάστημα, μάλιστα, καθάριζε τα δημόσια ουρητήρια.
 Το καλοκαίρι του 1937 όλοι οι ιερείς του Ναού της Αγίας Σκέπης συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν αρχικά στις φυλακές Μπερντιάνσκ και αργότερα στις φυλακές Ζαπορόζιε.
Περισσότερο από δύο χρόνια κράτηςε η φυλάκισή τους και τα ανείπωτα μαρτύρια που υπέφεραν εκεί οι λειτουργοί του Κυρίου.
Ο π. Αλέξανδρος, κατά τις πολύωρες ανακρίσεις, ξυλοκοπήθηκε ανελέητα
και δέχτηκε αφόρητες πιέσεις, προκειμένου ν’ αναγκαστεί να υπογράψει ψευδή ομολογία ενοχής, αλλά δεν λύγισε.
Τελικά, στις 29 Οκτωβρίου του 1939 η τρόικα της ΝιΚαΒεΝτε καταδίκασε τον π. Αλέξανδρο σε εγκλεισμό πέντε ετών σε Σωφρονιστικό Στρατόπεδο Εργασίας.
Τον μετέφεραν στο Ουσολάγκ, κοντά στην πόλη Σολικάμσκ της επαρχίας Περμ.
Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή κάτω από άγνωστες συνθήκες στις 14 Μαρτίου του 1942.Αγνωστος είναι ο τόπος της ταφής του.
Η κόρη του, που τότε βρισκόταν σε Γερμανικό Ειδικό Στρατόπεδο, δεν ήξερε τίποτα για τον πατέρα της.
Τα ξημερώματα της 14ης Μαρτίου, ενώ κοιμόταν, είδε τούτο το όνειρο:
Στον ουρανό εμφανίστηκε ένα τεράστιο και υπέροχο λουλούδι
με κλειστά τα πέταλα.
Όταν αυτά άνοιξαν, στο κέντρο τους παρουσιάστηκε η μορφή του Σωτήρα Χριστού. Δίπλα του ήταν γονατιστός, σε στάση προσευχής, ο π. Αλέξανδρος,
φορώντας γαλάζια στολή με ρόδινες ανταύγειες.
Πολλά χρόνια αργότερα έμαθε ότι ο πατέρας της έφυγε από τη ζωή την ημέρα που εκείνη είχε δει αυτό το όνειρο!

Από το βιβλίο: Ηγουμένου Δαμασκηνού (Ορλόφσκι),

ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ.

Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ού αιώνα.

Ιερά Μονή Παρακλήτου,

Ωρωπός Αττικής 2014, σελ. 318.

https://proskynitis.blogspot.com/2019/10/blog-post_46.html?fbclid=IwAR1UEIwXE78psBVUhrdJP571gNDO-nDgiGksc68XwvaWx96AyzsVC1EAG_o

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ

 Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ Αὐτός τὴν κυβερνάει. Δὲν εἶναι Ναός ποὺ κτίζεται μὲ πέτρες, ἄμμο καὶ ἀσβέστη ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ καταστρέφεται μὲ φωτιά βαρβάρων, ἀλλὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός».

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «ΜὲΠόνο καὶἈγάπη»-156-

Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου .