Γκερνίκα

—του Γιώργου Τσακνιά—
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 26 Απριλίου 1937, η Λουφτβάφε ισοπέδωσε τη Γκερνίκα, μια κωμόπολη 10.000 περίπου κατοίκων στη χώρα των Βάσκων. Η επιχείρηση έγινε για να βοηθηθούν οι δυνάμεις του Φράνκο, παρά την υποτιθέμενη ουδετερότητα της ναζιστικής Γερμανίας στον ισπανικό Εμφύλιο. Ο βομβαρδισμός ξεκίνησε νωρίς το απόγευμα και σε μέρα που στην πόλη είχε παζάρι, συνεπώς είχαν συγκεντρωθεί και κάτοικοι από τα γύρω χωριά. Ο αριθμός των θυμάτων αποδείχτηκε αργότερα ότι ήταν μερικές εκατοντάδες, αρκετά μικρότερος από εκείνον που αρχικά ανακοινώθηκε. Ο λόγος, ωστόσο, που ο βομαρδισμός της Γκερνίκα προκάλεσε παγκόσμια φρίκη δεν ήταν τόσο αριθμητικός· ήταν η εφαρμογή του νέου δόγματος στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, που δεν στόχευαν σε συγκεκριμένες υποδομές ή θέσεις του εχθρού αλλά στον αφανισμό και την ισοπέδωση μιας πόλης, προς κάμψη του ηθικού του αντιπάλου.

 

Στις αρχές του 1937, ο Πικάσο καταπιάστηκε με «Το όνειρο και το ψέμα του Φράνκο», μια σειρά από σχέδια που επρόκειτο να τυπωθούν σε κάρτες και να πωλούνται με σκοπό τα έσοδα να πηγαίνουν στη δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας. Στα σχέδια αυτά γελοιοποιούσε ανελέητα τον μελλοντικό δικτάτορα, που παρουσιαζόταν ως σωτήρας όχι μόνο του ισπανικού λαού αλλά και της παράδοσης και του πολιτισμού του:

Την ίδια εποχή, δέχτηκε παραγγελία της ισπανικής κυβέρνησης να φτιάξει ένα έργο για να εκτεθεί στο περίπτερό της, στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού, δεν είχε όμως ιδιαίτερη έμπνευση  μέχρι που ήρθαν τα νέα από την Γκερνίκα.
Εκείνες τις μέρες, ο Πικάσο είχε εγκατασταθεί στο νέο του ατελιέ, στη σοφίτα του αριθμού 7 στη rue des Grands-Augustins. Το διαμέρισμα αυτό είχε χρησιμεύσει στον Μπαλζάκ ως σκηνικό για το διήγημα «Το άγνωστο αριστούργημα» (1837 — ακριβώς εκατό χρόνια πριν από τη Γκερνίκα, για τους λάτρεις των αριθμών), στο οποίο ο ήρωας, ένας διάσημος ζωγράφος, κλείνεται στο ατελιέ του για να φτιάξει το απόλυτο αριστούργημα· του παίρνει πολλά χρόνια να το τελειώσει και, όταν αντιλαμβάνεται ότι απέτυχε και έγινε περίγελως των συναδέλφων του, καταστρέφει το έργο και αυτοκτονεί.
Μετά από εκατοντάδες προσχέδια, έβαλε μπροστά τον πίνακα, διαστάσεων 3,5Χ7,8 μέτρων (χρειάστηκε να κάνει γωνία ο καμβάς και να πιάσει και λίγο από το ταβάνι, ενω για τα δυσπρόσιτα σημεία του πίνακα ο Πικάσο χρησιμοποίησε ταβανόβουρτσα). Σε αντίθεση με τον ήρωα του Μπαλζάκ, ο Πικάσο ολοκλήρωσε τη Γκερνίκα σε είκοσι τέσσερις μέρες συνεχούς δουλειάς. Η τότε σύντροφός του Ντόρα Μάαρ κατέγραψε φωτογραφικά τη δημιουργία της Γκερνίκα:

Η Γκερνίκα εκτέθηκε όντως στην Έκθεση του Παρισιού, τον Ιούλιο του 1937. Ο Πικάσο πληρώθηκε από την ισπανική κυβέρνηση 200.000 φράγκα για τα έξοδα. Αργότερα (Ιανουάριος-Απρίλιος 1938), το έργο συμμετείχε σε μια έκθεση που περιόδευσε σε σκανδιναβικές χώρες, μαζί με έργα του Μπρακ και του Ματίς, εκτέθηκε σε πόλεις της Αγγλίας, επέστρεψε για λίγο στη Γαλλία και, το 1939, κατέληξε στη Νέα Υόρκη, στο ΜοΜΑ, σύμφωνα με την επιθυμία του Πικάσο.
Ήδη από το 1968, ο ίδιος ο Φράνκο εξέφρασε την επιθυμία να έρθει η Γκερνίκα στην Ισπανία, ο Πικάσο ωστόσο είχε ζητήσει ρητώς να μην γίνει αυτό αν δεν αποκατασταθεί η δημοκρατία. Ο Πικάσο πέθανε το 1973, ο Φράνκο το 1975. Το ΜοΜΑ δυσκολεύτηκε να αποχωριστεί ένα τέτοιο απόκτημα και για μερικά χρόνια αρνιόταν να στείλει το έργο στην Ισπανία, με τον ισχυρισμό ότι η ισπανική μοναρχία δεν ήταν η δημοκρατία που είχε ονειρευτεί ο Πικάσο. Οι αντιστάσεις όμως κάμφθηκαν και η Γκερνίκα κατέφτασε στην Ισπανία το 1981, όπου αρχικά εκτέθηκε πίσω από αλεξίσφαιρα τζάμια.
Λέγεται —πιθανόν να πρόκειται περί αστικού μύθου, ίσως και όχι— ότι, όταν μπήκαν οι Ναζί στο Παρίσι, κάποιος γερμανός αξιωματικός πήγε στο ατελιέ του Πικάσο, είδε μια φωτογραφία της Γκερνίκα και τον ρώτησε εντυπωσιασμένος: «Αλήθεια, εσείς το κάνατε αυτό;» Ο Πικάσο απάντησε: «Όχι, εσείς».

* * *

Η Γκερνίκα του Πικάσο είναι βέβαια το πιο γνωστό έργο εμπνευσμένο από τον αφανισμό της άτυχης βασικής κωμόπολης. Από τα πολλά άλλα, ας αναφέρουμε το χαρακτικό του γερμανού Heinz Kiwitz, που, λίγο αργότερα, σκοτώθηκε στην Ισπανία, πολεμώντας στο πλευρό των δημοκρατικών:

Και το γλυπτό που έφτιαξε ο René Iché σοκαρισμένος, αμέσως μόλις έμαθε την είδηση. Δούλεψε όλη τη νύχτα, με μοντέλο την εξάχρονη κόρη του. Αρνήθηκε ωστόσο να δώσει το έργο να εκτεθεί, καθώς του φάνηκε του ίδιου υπερβολικά σκληρό και βίαιο. Εκτέθηκε για πρώτη (και μοναδική) φορά το 1997, στην έκθεση για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του καλλιτέχνη:

* * *

 http://dimartblog.com/2015/04/26/guernica/

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ Νεπάλ: H ολοκληρωτική καταστροφή χτύπησε το πρώην βασίλειο του Έβερεστ - 900 νεκροί μέσα σε λιγες ώρες (εικόνες,vid) (upd)

Η οργή του Εγκέλαδου χτύπησε όπως είνια ήδη γνωστό από το πρωϊ το μαγευτικό Νεπάλ, και όσο περνούν οι ώρες εξελίσσεται σε μια ανείπωτη τραγωδία, που δεν έχει τέλος, καθώς ο αριθμός των νεκρών ήδη έχει φτάσει τους 900, με προοπτική να συνεχίσει σε δυσθεώρητα και μακάβρια ύψη.
Εικόνες ολέθρου από τον μεγαλύτερο σεισμό των τελευταίων δεκαετιών - Τουλάχιστον οχτώ οι νεκροί από κατολισθήσεις στο Έβερεστ - Πληροφορίες για 400 εγκλωβισμένους σε εννιάοροφο κτήριο που κατέρρευσε
Η πρώτη ενημέρωση έκανε λόγο για μία ισχυρότατη σεισμική δόνηση, μεγέθους 7,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, στο Νεπάλ.

Αρχικά η ενημέρωση έκανε λόγο για δύο νεκρούς και στην συνέχεια ο αριθμός που απεικονίζει την τραγωδία "εκτοξεύτηκε" στους 449 σύμφωνα με την αστυνομία, με τον εφιάλτη να μην τελειώνει, αφού πλέον το υπουργείο Εσωτερικών ανεβάζει τον αριθμό των θυμάτων σε 900.

Η συγκεκριμένη σεισμική δόνηση είναι η σφοδρότερη των τελευταίων 81 ετών, όπως γνωστοποίησε ανώτερος αξιωματούχος του υπουργείου Εσωτερικών στο πρακτορείο Ρόιτερς.
Στην πρωτεύουσα Κατμαντού έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 181 άνθρωποι.



Στη βόρεια Ινδία ο αριθμός των νεκρών ανήλθε στους 12, όπου 6 σκοτώθηκαν όταν τα σπίτια τους κατέρρευσαν στο Ούταρ Πράντες και 6 επιπλέον έχασαν την ζωή τους στο Μπιχάρ, σύμφωνα με κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Ένας άνθρωπος σκοτώθηκε στο Μπανγκλαντές.

«Έχουμε λάβει πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν σημαντικές απώλειες ανθρώπινων ζωών και υλικών αγαθών στο Νεπάλ» δήλωσε νωρίτερα ο Κρίσνα Πράσαντ Ντακάλ, ανώτερο στέλεχος της πρεσβείας του Νεπάλ, προϊδεάζοντας για την τραγωδία που συνέβη στην χώρα.

«Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν πιθανόν σκοτωθεί σε πολλές περιοχές της χώρας, ιδίως στο Κατμαντού και τη Ποκάρα» μία τουριστική πόλη, τόνισε ακόμη.

Από την πλευρά της η κυβέρνηση του Νεπάλ ανακοίνωσε ότι τουλάχιστον 114 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στον ισχυρότατο σεισμό που έπληξε σήμερα την χώρα.
«Στο Κατμαντού έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι τώρα οι θάνατοι 71 ανθρώπων» είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ένας εκπρόσωπος τύπου του υπουργείου Εσωτερικών, ο Λάχμι Πράσαντ Ντακάλ.
Τουλάχιστον 43 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην περιοχή Μπακταπούρ, προσέθεσε ο ίδιος.

Δρόμοι σκισμένοι στα δύο σαν μία κόλλα χαρτί. Σπίτια γκρεμισμένα, μία πόλη που θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο και κτίρια που έμελλε να γίνουν τάφοι για εκατοντάδες ανθρώπους.

Φυσικά οι υποδομές του Νεπάλ δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας για τον τελικό απολογισμό των θυμάτων. Στις επόμενες ώρες και μέχρι τις επόμενες τρεις ημέρες, αναμένεται να αυξηθεί ο αριθμός των νεκρών δραματικά.

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Κι εμείς τι περιμένουμε;

https://www.facebook.com/velissarios.kossivakis?fref=photo

Ο "θησαυρός" των δουλεμπόρων κρύβεται στο Ντουμπάι

Tηλεφωνικές συνομιλίες που αποκαλύπτουν το μέγεθος του «εμπορίου» που στήνεται στις πλάτες των απελπισμένων προσφύγων, οι οποίοι επιχειρούν να ξεφύγουν από τον εφιάλτη του πολέμου, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Οι παρακάτω διάλογοι είναι ενδεικτικοί και διημείφθησαν μεταξύ των διακινητών, αλλά και «εγκεφάλων» κυκλωμάτων που λυμαίνονται τη Μεσόγειο.

«Δεν υπάρχει πρόβλημα, μπορούμε να εισπράξουμε τα χρήματα σε οποιαδήποτε χώρα: στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αγγλία, στη Γερμανία, στη Νορβηγία, στο Ισραήλ, όπου θέλετε»…

Ο τζίρος μόνο ενός από τα κυκλώματα δουλεμπορίας, που εξαρθρώθηκε από την εισαγγελία του Παλέρμο, ανέρχεται σε εκατό εκατομμύρια ευρώ τον χρόνοΟ άνθρωπος που μιλά είναι ένας λαθροδιακινητής, ο Μεντάν. Και ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνεται είναι ένας νεαρός από την Γκάνα που περιμένει εδώ και πέντε εβδομάδες να πάρει το «πράσινο φως» για να επιβιβαστεί σε ένα πλοιάριο με προορισμό την Ευρώπη.

Το «πράσινο φως» το δίνουν μόνο τα χρήματα: πρέπει να δοθούν φυσικά προκαταβολικά, αλλά κυρίως να είναι ασφαλή, να μην μπορεί να εντοπιστεί η διαδρομή τους.

-«Έχει έρθει ένας κωδικός, πηγαίνετε να το ελέγξετε. Ο κωδικός είναι 38Α και έχει έρθει από το Ισραήλ». Εκατοντάδες συνομιλίες σαν κι αυτήν έχουν καταγραφεί (ιταλική αστυνομία), από τη Λιβύη προς άλλες χώρες και αντιστρόφως, μαζί με αριθμούς που αντιστοιχούν είτε στους μετανάστες που μεταφέρονται είτε στο μέσο κόστος ενός ταξιδιού.





Ο τζίρος μόνο ενός από τα κυκλώματα δουλεμπορίας, που εξαρθρώθηκε από την εισαγγελία του Παλέρμο, ανέρχεται σε 100 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Ουδείς όμως μπορεί με ευκολία να εντοπίσει την αφετηρία αυτών των χρημάτων.

Οι ειδικοί θεωρούν ότι ο «θησαυρός» των δουλεμπόρων είναι καλά κρυμμένος σε τράπεζες του Ντουμπάι και έχει επενδυθεί σε διάφορα περίπλοκα χρηματοπιστωτικά εργαλεία.

«Από κάθε πλοιάριο κερδίζω 80.000 δολάρια»

Σκίτσο του Ερμίας Γκερμάι

Ο Αιθίοπας, Ερμίας Γκερμάι, διακινεί λογαριασμούς στο Ισραήλ και τη Σουηδία. «Έχω κερδίσει μέχρι τώρα τόσα χρήματα, ώστε μπορώ να ζήσω άνετα για τα επόμενα 20 χρόνια» λέει σε μια άλλη τηλεφωνική συνομιλία που έχει παγιδευτεί από τις ιταλικές Αρχές. «Από κάθε πλοιάριο κερδίζω 80.000 δολάρια».

Ο «στρατηγός» Μεντάν, ένας 34χρονος από την Ερυθραία που πολλοί λένε ότι μοιάζει με τον Καντάφι, έχει αγοράσει στην κόρη του ένα σπίτι αξίας 13 εκατ. ευρώ και έχει πολλά ακόμη χρήματα για να επενδύσει. «Πηγαίνω στο Ντουμπάι, καταθέτω τα χρήματα στην τράπεζα και επιστρέφω στην Ευρώπη» εξηγεί.

Έχει όμως ένα παράπονο: Θα προτιμούσε να καταθέτει τα χρήματά του σε ένα λογαριασμό στον Καναδά ή στις ΗΠΑ. Εκεί, δεν ενδιαφέρονται για την προέλευσή τους.

«Το μέσο ποσό που πληρώνει ένας μετανάστης για να φτάσει από την Αιθιοπία στη Λιβύη είναι 5.000 δολάρια», δήλωσε ο αντιεισαγγελέας του Παλέρμο σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε την περασμένη Δευτέρα. «Σε αυτό πρέπει να προστεθούν 1.500 δολάρια για να διασχίσει τη θάλασσα και άλλα 400 δολάρια για να φύγει από τη Σικελία. Τέλος, πρέπει να πληρώσει άλλα 1.500 δολάρια για να μεταβεί σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα».





Πηγές: La Repubblica, Le Monde, ΑΠΕ
 http://www.zougla.gr/kosmos/article/o-8isavros-ton-doulemporon-krivete-sto-ntoumpai

Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;

 

Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά τής χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».
Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.
Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ” όλες τις δεήσεις.
Για το θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν αυτό πού ανέχονται σ” άλλους, σ” αυτόν δεν το συγχωρούν η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του.
Παρότι τα φυσικά του χαρίσματα δεν είναι κατώτερα από τα χαρίσματα των άλλων, δεν βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες να τα χρησιμοποίηση. Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις και το αποκορύφωμα είναι ή ανυπόφορη θλίψη από τη θεία εγκατάλειψη.
Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σ” όλα τα επίπεδα της υπάρξεως του.
Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;… Είναι δυνατό αυτό;…
Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. Ή ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.
Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. Ή ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του ή κατάρα και ή οργή του Θεού.
Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ” όλες τις πτυχές της ζωής του.
Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι’ Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ” άλλους.
Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.
Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.
ΠΗΓΗ: Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης,
Αρχ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
 http://greekpress.gr/%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF/

ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Στις αρχές του εικοστού αιώνα διαπράχτηκε η φρικτή γενοκτονία των χριστιανών της Μικράς Ασίας, των χριστιανών της Ανατολής, Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων. Σχεδόν εκατό χρόνια μετά ο καιρός ωρίμασε ώστε με μια κοινή στρατηγική να προωθηθεί η διεθνής αναγνώριση αυτής της γενοκτονίας συνολικά.
«Δεν είχε ακόμα χαράξει, έλεγε ο πατέρας μου, όταν όλο το χωριό ξεκίνησε με θρήνους συνοδεία μερικών ζαπτιέδων, (Τούρκων χωροφυλάκων), παίρνοντας τον δρόμο της εξορίας, με πολύ λίγα από τα υπάρχοντά τους, αφού τα πάντα έπρεπε να τα εγκαταλείψουν, γυναίκες, παιδιά και γέροι. Οι άνδρες είχαν συλληφθεί τις προηγούμενες μέρες και είχαν οδηγηθεί μακριά από το χωριό, στη γειτονική Kαισάρεια. Ύστερα από πορεία μερικών ωρών φτάσαμε στην Kαισάρεια και εκεί που πλησιάζαμε στην πλατεία της πόλης, από την κεφαλή της πορείας άρχισε ένας σπαρακτικός θρήνος που σε λίγο έφτασε και σε μας και μας κάλυψε. Αντικρίσαμε ένα φοβερό θέαμα. H πλατεία είχε μετατραπεί σε ένα δάσος με αγχόνες με τα άψυχα σώματα των αγαπημένων μας να κρέμονται. O θρήνος ξέσκιζε τον ουρανό, γυναίκες σφιχταγκάλιαζαν τα μικρά τους και περνούσαν μπροστά από τις κρεμάλες χωρίς να τους επιτρέπεται να σταματήσουν έστω και λίγο. Άλλες έπεφταν λιπόθυμες, κλαίγοντας σπαρακτικά τραβώντας τα μαλλιά τους. Οι ζαπτιέδες τις χτυπούσαν βάναυσα υποχρεώνοντάς τις να προχωρήσουν. Αδιάφορο για τον θρήνο των γυναικών, ένα χαμίνι, τουρκόπαιδο, ξυπόλυτο, τριγυρνούσε μέσα στις αγχόνες, καγχάζοντας και τραβώντας από τα πόδια τα σώματα των κρεμασμένων, τα έφτυνε, τα κουνούσε πέρα δώθε, και φώναζε χλευαστικά,  -Που είναι η Αρμενία σας;. Το πρωινό αεράκι φυσούσε κάνοντας τα άψυχα αθώα σώματα να αιωρούνται μέσα σε μια μακάβρια μελωδία που δημιουργούσαν οι τριγμοί από τα σχοινιά και τις αγχόνες».
Από το βιβλίο, «Η Αρμενική Γενοκτονία» του Kαραμπέτ Kαλφαγιάν, (Αρμένιος ιστορικός συγγραφέας)
«Στην διάρκεια της νύχτας οι οργανωμένες συμμορίες εξακολούθησαν την λεηλασία της πόλεως και κατά την αυγή εξακολουθούσαν να ρίχνονται πολύ δυνατοί πυροβολισμοί μπροστά στα σπίτια. Βγήκαμε αμέσως έξω οι τέσσερις μας και είδαμε το πιο φρικτό θέαμα που θα μπορούσε να ονειρευτεί κανείς. Η ορδή που είχε μπει στην πόλη ήταν οπλισμένη με γκράδες και τυφέκια του ιππικού. Ένα σπίτι ήταν μέσα στις φλόγες. Από όλες τις διευθύνσεις οι χριστιανοί έτρεχαν προς την παραλία προσπαθώντας να βρουν βάρκες για να φύγουν με αυτές αλλά από την νύχτα κιόλας δεν είχε μείνει καμία. Άκουγε κανείς κραυγές τρόμου ανακατεμένες με τους κρότους των πυροβολισμών. Ο πανικός ήταν τέτοιος ώστε μια γυναίκα με το παιδί της πνίγηκε σε νερό βάθους εξήντα εκατοστών. Ο κ. Carlier είδε ένα φρικτό θέαμα. Ένας Έλληνας στέκονταν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του μέσα στο οποίο ήταν η γυναίκα του και η κόρη του και όπου ήθελαν να μπουν οι ληστές. Η χειρονομία αυτή του στοίχισε την ζωή γιατί τον πυροβόλησαν στο στομάχι. Ενώ έτρεχε τρικλίζοντας προς την θάλασσα τον πυροβόλησαν ξανά από πίσω και το πτώμα του κείτονταν εκεί επί δυο μέρες. Ευτυχώς υπήρχαν στο λιμάνι δύο ατμόπλοια και κατορθώσαμε να επιβιβάσουμε σε αυτά τους δυστυχείς χριστιανούς σε μικρές ομάδες. Παρά όμως τις προσπάθειες μας οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι είχαν τέτοια βία να φύγουν ώστε αναποδογύρισαν τις μικρές βάρκες. Μιας αποκρουστική λεπτομέρεια απέδειξε τον κυνισμό της ορδής εκείνης, η οποία με την πρόφαση του αφοπλισμού των φευγόντων λήστευε αδιάντροπα τους κακόμοιρους και τρομοκρατημένους αυτούς ανθρώπους από τα τελευταία τους υπάρχοντα. Οι ληστές άρπαζαν με την βία από γριές δέματα και κλινοσκεπάσματα. Με κατάβαλε αγανάκτηση και τόσο σιχάθηκα βλέποντας αυτές τις ελεεινές σκηνές, ώστε έπιασα ένα αξιωματικό της χωροφυλακής και του κραύγασα ότι αν δεν σταματήσουν αυτό το πράγμα θα έπαιρνα ο ίδιος ένα όπλο και θα πυροβολούσα επάνω στους ληστές. Αυτό έφερε το αποτέλεσμα που ήθελα και οι δυστυχείς εκείνοι μπόρεσαν αν επιβιβαστούν με ότι είχαν μπορέσεις να σώσουν από την καταστροφή πράγμα που δείχνει ότι η όλη επιχείρηση θα μπορούσες εύκολα να αποφευχθεί. Η λεηλασία όμως είχε σταματήσει μόνο στην δική μας γειτονιά. Παραπέρα είδαμε πόρτες να σπάζονται και άλογα και γαϊδούρια να φορτώνονται με λάφυρα. Αυτό συνεχίστηκε όλη την μέρα και κατά το βράδυ ανέβηκα σε ένα μικρό λόφο και είδα καμιά εκατοστή καμήλες φορτωμένες με τα λάφυρα της πόλεως. Περάσαμε εκείνη την νύχτα μέσα σε αγωνία αλλά δεν συνέβη τίποτα. Την άλλη μέρα ξανάρχισε η μεθοδική λεηλασία της πόλης. Και τότε άρχισαν να φτάνουν οι πληγωμένοι. Επειδή δεν υπήρχε γιατρός ανέλαβα εγώ να τους δώσω τις πρώτες βοήθειες προτού τους επιβιβάσουμε σε πλοία για την Μυτιλήνη. Βεβαιώνω ότι όλοι εκείνοι οι πληγωμένοι με εξαίρεση δυο ή τρεις ήταν επάνω από εξήντα ετών. Ανάμεσα τους υπήρχαν και γριές επάνω από ενενήντα ετών που είχαν πυροβοληθεί και είναι δύσκολο να φανταστεί κάνεις ότι είχαν τραυματιστεί υπερασπιζόμενες τα αγαθά τους. Επρόκειτο απλούστατα περί σφαγής». ( Από την σφαγή το 1914 της μικρασιατικής Φώκαιας, της μητρόπολης της γαλλικής Μασσαλίας, περιγραφή από το βιβλίο, «Η κατάρα της Ασίας» του γενικού προξένου των ΗΠΑ στην Εγγύς Ανατολή, George Horton, Εκδόσεις The BOBBS-MERRIL COMPANY)
«Στις 25 Φεβρουαρίου 1915, οι τουρκικές και κουρδικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο χωριό της Gulpashan, ένα από τα πιο ευημερούντα ασσυριακά χωριά της περιοχής της Urmia. Σχεδόν όλοι οι άνδρες του χωριού πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν ενώ οι περισσότερες από τις γυναίκες είχαν βιαστεί από τις τουρκικές ορδές. Στις 5 Μάρτη 1915 περίπου 800 Ασσύριους που παρέμειναν στη Salamas, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ηλικιωμένοι, με μερικές από τις φτωχότερες και νεότερες γυναίκες, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού και εκτελέστηκαν. Τον Απριλίου του 1915 έγιναν σφαγές στην περιο0χή της σε Gawar όπως και σε άλλες περιοχές των Ασσυρίων. Ο αριθμός των μαρτύρων είναι άγνωστος. Οι σφαγές συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Οι Τούρκοι σε συνεργασία με τις γειτονικές κουρδικές φυλές περικύκλωσαν 600 ασσυριακά σπίτια, στο χωριό Tel Mozilt. Μετά την καταγραφή του πληθυσμού πήραν όλους τους άνδρες που βρήκαν μεταξύ των ηλικιών 12 και 70 και τους έθεσαν σε περιορισμό. Το επόμενο πρωί, οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε μια περιοχή όπου τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ . Μετά από κάποιες διαφωνίες μεταξύ των Κούρδων και των Τούρκων αξιωματούχων σχετικά με το τι να κάνουν με τα νέα αγόρια και κορίτσια που έμεναν πίσω, ο στρατός αποφάσισε να τους σκοτώσει, και αυτούς. Περίπου 1.500 παιδιά, μεταξύ των οποίων ο Αιδεσιμότατος Gabrial, (ένας κοκκινομάλλης γενειοφόρος ιερέας), δολοφονήθηκαν». (μαρτυρία του Agha Ayoob Hamzah, προσωπικού φίλου του Ιερέα). Από το βιβλίο του Gorgis, Διάκονος Asman Alkass, Jirah Fi Tarikh Αλ-Συρίας, εκδόσεις Trans. Subhi Younan. 1980. Σελ. 24).
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 www.nikosxeiladakis.gr
 http://amethystosbooks.blogspot.gr/

Το ΑΠΟΛΥΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ της γενοκτονίας των Αρμενίων , γραμμένο από… Γερμανό

Εμπνευστής του «λευκού θανάτου» ήταν ο Λίμαν Φον Σάντερς. Για αυτόν και για πολλά άλλα που έκαναν οι Τούρκοι, με συνεργάτες τους Γερμανούς, μπορείτε να διαβάσετε στη δεξιά στήλη ΠΟΝΤΟΣ – ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.

Σήμερα, επέτειο των 100 ετών από τη γενοκτονία των Αρμενίων, θα διαβάσετε παρακάτω (και πιστέψτε μας αξίζουν ιδιαίτερα οι τελευταίες γραμμές) τη μαρτυρία ενός Γερμανού αυτόπτη μάρτυρα του Αρμίντ Βέγκνερ. Γιατί αξίζει ακόμα περισσότερο από άλλες μαρτυρίες; Γιατί δεν τα γράφει αυτά ένας Αρμένης, ένας Ρωμιός ή Ασσύριος. Τα μαρτυρεί κάποιος του οποίου το κράτος, έπαιξε πολύ σημαντικό – ύπουλο ρόλο, στη σφαγή και στην εξόντωση των γηγενών πληθυσμών της πάλαι ποτέ κραταιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας…

Ανοικτή επιστολή του Αρμιντ Βέγκνερ όπως αυτή δημοσιεύτηκε στις 19 Ιανουαρίου 1919 προς τον Αμερικανό Πρόεδρο Ουίλσον.

«Ως αυτόπτης μάρτυς της φοβερής καταστροφής του Αρμενικού έθνους, από της απαρχής
της στις εύφορες πεδιάδες της Ανατόλια, μέχρι της τελικής εξοντώσεως των θλιβερών
επιζησάντων στις όχθες του Ευφράτη, θεωρώ χρέος μου να εκθέσω τις απαίσιες εκείνες
σκηνές που είδα με τα ίδια μου τα μάτια κατά την διάρκεια δύο περίπου ετών και οι οποίες
δεν πρόκειται ποτέ ν’ απαλειφθούν από την μνήμη μου.
Όταν η τουρκική κυβέρνηση την άνοιξη του 1915 άρχισε την εκτέλεση του διαβολικού της σχεδίου για την εξάλειψη ενός εκατομμυρίου Αρμενίων, όλα τα έθνη της Ευρώπης
αιμορροούσαν ακόμη από το πρόσφατο πλήγμα το οφειλόμενο στην τραγική και κοινή
παρεξήγηση και δεν υπήρχε κανείς που να ήταν σε θέση να εμποδίση τους Τούρκους
τυράννους στην εκτέλεση μέχρις εσχάτων αυτού του σχεδίου που μπορεί να συγκριθή μόνο με τις πράξεις ενός σχιζοφρενούς. Και έσυραν όλους αυτούς τους ανθρώπους — άνδρες, γυναίκες, ανήμπορους γέρους, παιδιά, εγκύους μητέρες και άκακα μωρά— στην Αραβική έρημο με κανένα άλλον σκοπόν παρά να τους αφήσουν να πεθάνουν από την πείνα.

Πήραν τους Αρμενίους από τις κατοικίες όπου είχαν ζήσει για περισσότερο από δύο
αιώνες, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Αυτοκρατορίας, από τις ορεινές περιοχές μέχρι τις
ακτές της θάλασσας του Μαρμαρά και την εύφορη γη του Νότου και τους ανάγκασαν να
προχωρήσουν μέχρι αυτή την έρημο, με τον απώτερον σκοπό να τους μεταφυτέψουν
κυριολεκτικά στην παράξενη αυτή γη. Ακόμη και αν ήταν ο σκοπός αυτός ο πραγματικός,
είναι αντίθετος σε κάθε ανθρώπινο αίσθημα. Κτυπούσαν τους άνδρες με τα ρόπαλα, τους
έδεναν μεταξύ τους με σχοινιά και αλυσίδες και τους έρριχναν στα ποτάμια ή τους
γκρέμιζαν στις χαράδρες με σπασμένα μέλη. Τα γυναικόπαιδα τα πουλούσαν στις αγορές
των σκλάβων. Έσερναν τους γέρους και τα αγόρια με φοβερές απειλές στα καταναγκαστικά
έργα. Ούτε όμως αυτά ήταν αρκετά. Κάνοντας το έγκλημά τους ακόμη πιο ανεξίτηλον,
έσερναν τους ανθρώπους αυτούς, αφού τους είχαν πάρει τους αρχηγούς και τους
εμψυχωτάς τους, έξω από τις πόλεις που ζούσαν, σε οποιαδήποτε ώρα της μέρας ή της
νύχτας, μισόγυμνους. Λεηλατούσαν μπροστά στα μάτια τους τα σπίτια τους, έκαιγαν τα
χωριά τους, κατάστρεφαν τις εκκλησιές ή τις έκαναν τζαμιά, άρπαζαν τα κοπάδια τους, τα
αμάξια τους, και το ψωμί από τα χέρια των θυμάτων τους και τα ρούχα από πάνω τους. Οι
αξιωματούχοι —στρατιωτικοί, πολίτες, ακόμη και βοσκοί— παράβγαιναν ο ένας τον άλλον
στο όργιό τους αυτό της σφαγής και της καταστροφής, τραβώντας έξω από τα σχολεία
ορφανά κορίτσια για να τα χρησιμοποιήσουν στον κορεσμό των κτηνωδών επιθυμιών τους,
έδερναν με ρόπαλα γυναίκες που πέθαιναν ή που περίμεναν παιδί, οι οποίες ούτε να
συρθούν δεν ήταν ικανές. Τις χτυπούσαν, μέχρι που έπεφταν οι ταλαίπωρες στο δρόμο και
πέθαιναν εκεί, μετατρέποντας το χώμα σε ματωμένη λάσπη. Οι ταξιδιώται που περνούσαν
από το δρόμο γύριζαν τα μάτια τους αλλού για να μη βλέπουν αυτό το απαίσιο κοπάδι που
ήταν συνέχεια σε κίνηση με τόσο άγριες φοβέρες. Και στα χάνια που σταματούσαν
εύρισκαν νεογέννητα μωρά που μόλις είχαν ταφή στην αυλή και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι
από κομμένα κεφάλια αγοριών, που τα είχαν σηκώσει σε διαμαρτυρία για τα μαρτύριά
τους.

Ομάδες που όταν ξεκίνησαν από την πατρική τους γη στην ορεινή Αρμενία αποτελούνταν
από χιλιάδες, μόλις που έφταναν μερικές εκατοντάδες στο Αλέππο, ενώ οι περιοχές που
ήσαν πάνω στο δρόμο τους ήταν σκεπασμένες από πρησμένα, μαυρισμένα πτώματα, που
μόλυναν την ατμόσφαιρα έτσι όπως ήσαν αφημένα, βιασμένα, γυμνά. Άλλα τα πετούσαν
στον Ευφράτη για να θρέψουν τα πεινασμένα ψάρια. Καμμιά φορά οι χωροφύλακες τους
ρίχναν για να διασκεδάσουν μερικά ξεροκόμματα, που δεν έκαναν τίποτ’ άλλο παρά να
παρατείνουν το μαρτύριό τους.

Ακόμα και μπροστά στις πύλες του Αλέππο δεν τους άφηναν να ξεκουραστούν. Για λόγους
σκοπιμότητας οι ομάδες αυτές σέρνονταν συνεχώς, ξυπόλυτες, επί χιλιάδες μίλια, κάτω
από ένα καυτερό ήλιο, μέσα από τους βράχους και τις στέππες, εξαντλημένες απ’ τον
πυρετό και τις αρρώστειες, μέσα από τροπικά έλη, στην αγριάδα της ερήμου. Πέθαιναν
εκεί, κατακρεουργημένοι από τους Κούρδους, λεηλατημένοι απ’ τους χωροφύλακες,
τουφεκισμένοι, δηλητηριασμένοι, στραγγαλισμένοι, θερισμένοι απ’ τις επιδημίες,
πνιγμένοι, θύματα της πείνας και της δίψας. Τα πτώματά τους έμεναν εκεί για να σαπίσουν
ή για να φαγωθούν απ’ τα τσακάλια.

Τα παιδιά πέθαιναν από το κλάμα, άντρες έρριχναν τα κορμιά τους στους βράχους, μάνες
πετούσαν τα παιδιά τους ή έπεφταν μαζί τους στον Ευφράτη, τραγουδώντας. Πέθαναν
όλους τους θανάτους του κόσμου, τους θανάτους όλων των εποχών… Λόφοι ολόκληροι από σώματα ήσαν στιβαγμένα στο καραβανσεράι, μισοπεθαμένα, περιμένοντας το τέλος τους, χωρίς να βρεθή κανένας να τους λυπηθή. Πόσον καιρό μπορούσαν να κρατήσουν ακόμα την ταλαίπωρη ύπαρξή τους, ψάχνοντας για κανένα κόκκο καλαμπόκι μέσ’ στις τροφές των ζώων ή τρώγοντας ωμά τα ξεραμένα χόρτα; Όλα αυτά, όμως, είναι ελάχιστα παραδείγματα απ’ όσα έχω δει και απ’ όσα έχω ακούσει.

Η Τουρκία έχει απαρνηθή για πάντα το δικαίωμα να αυτοκυβερνάται».

υ.γ η φωτογραφία που απεικονίζει Γερμανούς και Τούρκους  στρατιωτικούς, με κεφάλια άτυχων Αρμενίων τραβήχτηκε από τον Αρμίντ Βέγκνερ… Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Ναζί που πόζαραν πίσω από τα θύματα του ολοκαυτώματος



olympia
 http://amethystosbooks.blogspot.gr/