Όταν δεν σου δίνουν σημασία, να μη μιλάς

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Όταν δεν σου δίνουν σημασία, να μη μιλάς. Να σου πω κάτι από τον εαυτό μου.

Ήμουν τριαντατρία χρόνια ιερεύς στον Άγιο Γεράσιμο της Πολυκλινικής, κοντά στην Ομόνοια. Κανένας δεν μου έδινε σημασία. Τα μεσημέρια που καθόμουνα εκεί για να ξεκουρασθώ λίγο, έβαζα τις καρέκλες την μία κοντά στην άλλη, κοντά στο ψαλτήρι και ξάπλωνα επάνω. Ήξερα ότι υπήρχαν κρεβάτια άδεια, αλλά κανένας δεν είπε να επιτρέψουν να ξαπλώνω σ’ ένα κρεβάτι. Κι εγώ δεν το ζήτησα, δεν μιλούσα. Μια φορά ο Διευθυντής είχε διάλεξη και πήγα κι εγώ πίσω-πίσω για ν’ ακούσω. Όταν

με είδε, έστειλε κάποιον να με βγάλει έξω. Βγήκα χωρίς να μιλήσω. Άκου τώρα, μετά από τόσα χρόνια τι έγινε:

Ήρθε εδώ κάποια μέρα ένα παλληκάρι εικοσιδύο  ετών. Μιλήσαμε, ευχαριστήθηκε και πήγε και το είπε στην μάνα του. Ήρθε και η μάνα του κι ευχαριστήθηκε κι εκείνη και το είπε στον άνδρα της. Ο άνδρας της ξεκίνησε κι ήρθε κι αυτός. Αυτός ήταν ο διευθυντής που μ’ έβγαλε έξω από την διάλεξη. Του το είπα. Δεν το θυμόταν, αλλά μου είπε: Οπωσδήποτε θα το έκανα γιατί δεν τα είχα καθόλου καλά με τους παπάδες. Πω, πω, να έχουμε τόσα χρόνια τέτοιον άνθρωπο κοντά μας και να μην το ξέρουμε!

Βλέπεις, τα’ φερε ο Θεός, μετά από τόσα χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι να γυρίσουν κοντά Του.

Επτά ολόκληρα χρόνια δεν μου έδιναν άδεια για την Εκκλησία. Ο κόσμος με παρεξηγούσε που έφτιαχνα κτήρια, χωρίς εκκλησία, αλλά εγώ δεν μιλούσα, δεν ήθελα να πω για κανέναν τίποτα. Να τώρα, που ο Θεός τα’ φερε και πήραμε την άδεια. Και συ να μη μιλάς. Έχει ο Θεός!

Να σου πω και κάτι άλλο; Προ ημερών ήλθε εδώ ένας ιερομόναχος αγιορείτης. Ασκήσαμε και οι δύο την σιωπή. Δεν μιλούσαμε, επικοινωνούσαμε νοερά. Σκίρτησε η καρδιά μου, σκίρτησε κι αυτουνού. Πω, πω τι χαρά που πήραμε. Μου ερχόταν να χοροπηδάω. Ευχαριστηθήκαμε και οι δύο πάρα πολύ. Όταν έφυγε, καθόμουν σκεφτικός. Δεν ήθελα να μιλήσω.

Ερχόταν η αδελφή μου και μου έλεγε:

Τι έχεις, γιατί δεν μιλάς; Στενοχωρήθηκες;

Ερχόταν η ανεψιά μου και μου έλεγε τα ίδια.

Βρε, άντε φύγετε από εδώ τώρα, μη με ενοχλείτε. Έχω μια δουλειά, τους είπα και τις έδιωξα.

Όλα αυτά θα τα μάθεις αν αγαπήσεις πολύ τον Θεό. Αλλά για να τον αγαπήσεις, πρέπει να σ’ αγαπήσει εκείνος πρώτα. Και για να σ’ αγαπήσει, πρέπει να δει επάνω σου κάτι ιδιαίτερο.

Πηγή: «Μαθητεία στον Γέροντα Πορφύριο», Πορφυρίας Μοναχής, εκδ. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2012 (σελ.73-75)

http://makkavaios.blogspot.com/2016/06/blog-post_31.html#more

Γέροντας Γαβριήλ:''Άμα στύψεις χίλιους μοναχούς σήμερα στο Άγιον Όρος,έν...

https://www.youtube.com/watch?time_continue=6&v=VYrS-KUWZog

Αγάπη και υπομονή στην άσκηση του διακονήματος

https://www.youtube.com/watch?v=UIuP2vco0Jo&t=171s

Ὁ δρόμος τῆς εὐτυχίας

Τοῦ Φώτη Κόντογλου

Ἀπὸ τὴν Συλλογή: Μυστικὰ ἄνθη

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος. Θέλει νὰ ἀπολαύσει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάσει ὅλα. Καὶ γι᾿ αὐτὸ βασανίζεται. Ὅποιος ὅμως, φτάσει σὲ μία κατάσταση, ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα, καὶ νὰ μὴ θέλει πολλὰ ἔστω καὶ κι ἂν μπορεῖ νὰ τὰ ἀποκτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι εὐτυχισμένος. Οἱ ἄνθρωποι δὲν βρίσκουν πουθενὰ εὐτυχία, γιατὶ ἐπιχειροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς τὸν ἑαυτό τους. Ἀλλὰ ὅποιος χάσει τὸν ἑαυτό του, ἔχει χάσει τὴν εὐτυχία. Εὐτυχία δὲν εἶναι τὸ ζάλισμα, ποὺ δίνουν οἱ πολυμέριμνες ἡδονὲς καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλὰ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ ἡ σιωπηλὴ ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς. Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Χριστός: «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως: οὐδὲ ἐροῦσιν, ἰδοὺ ὧδε, ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ. Ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστι».

Ξέρω καλά, τί εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦνε οἱ λεγόμενοι κοσμικοὶ ἄνθρωποι. Οἱ ἄνθρωποι, δηλαδή, ποὺ διασκεδάζουνε, ποὺ ταξιδεύουνε, ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ λογῆς-λογῆς θεάματα, μὲ ἀσημαντολογίες, μὲ σκάνδαλα, μὲ τὶς διάφορες ματαιότητες. Ὅλα αὐτά, ἀπὸ μακριὰ φαντάζουνε γιὰ κάποιο πρᾶγμα σπουδαῖο καὶ ζηλευτό! Ἀπὸ κοντά, ὅμως, ἀπορεῖς γιὰ τὴν φτώχεια ποὺ ἔχουνε, καὶ τὸ πόσο κούφιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ γιατροσόφια τῆς εὐτυχίας. Βλέπεις δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ κάνουνε τὸν εὐτυχισμένο! Κατάδικους, ποὺ κάνουνε τὸν ἐλεύθερο! Ἄδειοι ἀπὸ κάθε οὐσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη ἡ ψυχή τους! Καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀνύπαρκτη καὶ ἡ «εὐτυχία» τους! Τελείως ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!

Ἀλλὰ πῶς νὰ γίνει ψωμί, σὰν δὲν ὑπάρχει προζύμι; Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι ὅλα ἄνοστα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἁλάτι;

Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου! Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις! Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου. Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων. Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου. Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου. Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».

orthodoxia-ellhnismos

https://amethystosbooks.blogspot.com/

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: για την ορθόδοξη τέχνη

https://www.youtube.com/watch?v=iC8fjN1woz4

Πάντως εγώ δεν τον λύπησα! (Άγιος Ιάκωβος)

Κάποτε ο Ηγούμενος πατήρ Νικόδημος έστειλε γραπτή εντολή στον π. Ιάκωβο να στείλει έναν εργάτη που είχαν εκεί στη Μονή έτσι για να τρώει ένα κομμάτι ψωμί, στην κωμόπολη της Λίμνης για να παραλάβει ορισμένη ποσότητα λαδιού και να το μεταφέρει στη συνέχεια στη Μονή.
Πήρε λοιπόν ο π. Ιάκωβος το γράμμα του Ηγουμένου, πήγε στο ναό, στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Αγίου Δαβίδ, του διάβασε την εντολή του Ηγουμένου και μετά έστειλε τον εργάτη στη Λίμνη.
Κατεβαίνοντας ο εργάτης στη Λίμνη συναντήθηκε στο δρόμο με τον Ηγούμενο, που πήγαινε για μια επείγουσα υπόθεση στον ελαιώνα της Μονής. Στη συζήτηση που έγινε ο Ηγούμενος έδειξε ότι αγνοούσε την εντολή του. Έτσι ο εργάτης επέστρεψε στη Μονή άπραγος.
Αργότερα έφτασε στη Μονή και ο Ηγούμενος. Ο π. Ιάκωβος έτρεξε στην είσοδο να τον υποδεχθεί. Αλλά ο Ηγούμενος τον επιτίμησε και του είπε αυστηρά:
- Τι είναι αυτά; Πώς έστειλες τον υπάλληλο στη Λίμνη χωρίς να σου δώσω ευλογία; Τι είναι αυτά τα πράγματα που κάνεις δίχως ευλογία;
Ο π. Ιάκωβος έκπληκτος του είπε:
- Γέροντα, εγώ τον εργάτη τον έστειλα κατόπιν της γραπτής εντολής σας, που την διάβασα και στον Άγιο Δαβίδ. Αν, όμως, νομίζεις πως πρέπει να με επιτιμήσεις, όπως νομίζεις.
- Που είναι το γράμμα; Να μου το δείξεις, του απάντησε ο Ηγούμενος.
Τρέχει ο π. Ιάκωβος στο κελλί του, παίρνει το γράμμα του Ηγουμένου και αντί άλλων ανάβει ένα σπίρτο και το καίει στο τζάκι, για να μην το δει ο Γέροντας του και στεναχωρηθεί για τη συμπεριφορά του. Έφτασε όμως από πίσω του ο Γέροντας λαχανιασμένος και του λέει:
- Τι χαρτιά καις εκεί;
- Τίποτε, Γέροντα, κάτι άχρηστα χαρτιά καίω, συγχώρεσέ με γιατί είχες δίκιο, του απάντησε.
Τότε είδε τον Γέροντα του να μαλακώνει, να χαμογελάει και αμίλητος να φεύγει από το κελλί του.
«Ή το έκανε για να με δοκιμάσει αν θα ζητούσα το δίκαιό μου, ή πραγματικά το είχε ξεχάσει, γιατί είχε και ζάχαρο. Ο Θεός ξέρει. Πάντως εγώ δεν τον λύπησα»., έλεγε ο π. Ιάκωβος.

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας άγιος Γέροντας ο μακαριστός π. ΙΑΚΩΒΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΓΕΡΟΝΤΟΣ

https://www.facebook.com/groups/1717854928449831/

Κύριε Ελέησον

Λέγε εκεί που είσαι, το <<Κύριε Ελέησον>>

Βράδιασε<<Κύριε Ελέησον>>
Ξημέρωσε <<Κύριε Ελέησον>>

Το <<Κύριε Ελέησον>> κάνει θαύματα...
Αυτό που ζητάμε θα μας το δώσει ο Θεός, γιατί είναι Πατέρας...

Λέει ο Χριστός << ποιος Πατέρας ζητεί το παιδί του ψωμί, και του δίνει πέτρα; ή ζητεί ψάρι, και του δίνει φίδι; >>

(Ματθαίου 7,9-10 Λούκα 11,1)

https://www.facebook.com/kyrie.ihsoy.xriste.elehson.mas/