Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Ὁ δρόμος τῆς εὐτυχίας


Τοῦ Φώτη Κόντογλου
Ἀπὸ τὴν Συλλογή: Μυστικὰ ἄνθη

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος. Θέλει νὰ ἀπολαύσει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάσει ὅλα. Καὶ γι᾿ αὐτὸ βασανίζεται. Ὅποιος ὅμως, φτάσει σὲ μία κατάσταση, ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα, καὶ νὰ μὴ θέλει πολλὰ ἔστω καὶ κι ἂν μπορεῖ νὰ τὰ ἀποκτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι εὐτυχισμένος. Οἱ ἄνθρωποι δὲν βρίσκουν πουθενὰ εὐτυχία, γιατὶ ἐπιχειροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς τὸν ἑαυτό τους. Ἀλλὰ ὅποιος χάσει τὸν ἑαυτό του, ἔχει χάσει τὴν εὐτυχία. Εὐτυχία δὲν εἶναι τὸ ζάλισμα, ποὺ δίνουν οἱ πολυμέριμνες ἡδονὲς καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλὰ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ ἡ σιωπηλὴ ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς. Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Χριστός: «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως: οὐδὲ ἐροῦσιν, ἰδοὺ ὧδε, ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ. Ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστι».

Ξέρω καλά, τί εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦνε οἱ λεγόμενοι κοσμικοὶ ἄνθρωποι. Οἱ ἄνθρωποι, δηλαδή, ποὺ διασκεδάζουνε, ποὺ ταξιδεύουνε, ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ λογῆς-λογῆς θεάματα, μὲ ἀσημαντολογίες, μὲ σκάνδαλα, μὲ τὶς διάφορες ματαιότητες. Ὅλα αὐτά, ἀπὸ μακριὰ φαντάζουνε γιὰ κάποιο πρᾶγμα σπουδαῖο καὶ ζηλευτό! Ἀπὸ κοντά, ὅμως, ἀπορεῖς γιὰ τὴν φτώχεια ποὺ ἔχουνε, καὶ τὸ πόσο κούφιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ γιατροσόφια τῆς εὐτυχίας. Βλέπεις δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ κάνουνε τὸν εὐτυχισμένο! Κατάδικους, ποὺ κάνουνε τὸν ἐλεύθερο! Ἄδειοι ἀπὸ κάθε οὐσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη ἡ ψυχή τους! Καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀνύπαρκτη καὶ ἡ «εὐτυχία» τους! Τελείως ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!

Ἀλλὰ πῶς νὰ γίνει ψωμί, σὰν δὲν ὑπάρχει προζύμι; Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι ὅλα ἄνοστα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἁλάτι;

Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου! Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις! Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου. Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων. Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου. Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου. Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».

https://amethystosbooks.blogspot.com/

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Πάντως εγώ δεν τον λύπησα! (Άγιος Ιάκωβος)

Φωτογραφία του George Kakkos.



Κάποτε ο Ηγούμενος πατήρ Νικόδημος έστειλε γραπτή εντολή στον π. Ιάκωβο να στείλει έναν εργάτη που είχαν εκεί στη Μονή έτσι για να τρώει ένα κομμάτι ψωμί, στην κωμόπολη της Λίμνης για να παραλάβει ορισμένη ποσότητα λαδιού και να το μεταφέρει στη συνέχεια στη Μονή.
Πήρε λοιπόν ο π. Ιάκωβος το γράμμα του Ηγουμένου, πήγε στο ναό, στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Αγίου Δαβίδ, του διάβασε την εντολή του Ηγουμένου και μετά έστειλε τον εργάτη στη Λίμνη.
Κατεβαίνοντας ο εργάτης στη Λίμνη συναντήθηκε στο δρόμο με τον Ηγούμενο, που πήγαινε για μια επείγουσα υπόθεση στον ελαιώνα της Μονής. Στη συζήτηση που έγινε ο Ηγούμενος έδειξε ότι αγνοούσε την εντολή του. Έτσι ο εργάτης επέστρεψε στη Μονή άπραγος.
Αργότερα έφτασε στη Μονή και ο Ηγούμενος. Ο π. Ιάκωβος έτρεξε στην είσοδο να τον υποδεχθεί. Αλλά ο Ηγούμενος τον επιτίμησε και του είπε αυστηρά:
- Τι είναι αυτά; Πώς έστειλες τον υπάλληλο στη Λίμνη χωρίς να σου δώσω ευλογία; Τι είναι αυτά τα πράγματα που κάνεις δίχως ευλογία;
Ο π. Ιάκωβος έκπληκτος του είπε:
- Γέροντα, εγώ τον εργάτη τον έστειλα κατόπιν της γραπτής εντολής σας, που την διάβασα και στον Άγιο Δαβίδ. Αν, όμως, νομίζεις πως πρέπει να με επιτιμήσεις, όπως νομίζεις.
- Που είναι το γράμμα; Να μου το δείξεις, του απάντησε ο Ηγούμενος.
Τρέχει ο π. Ιάκωβος στο κελλί του, παίρνει το γράμμα του Ηγουμένου και αντί άλλων ανάβει ένα σπίρτο και το καίει στο τζάκι, για να μην το δει ο Γέροντας του και στεναχωρηθεί για τη συμπεριφορά του. Έφτασε όμως από πίσω του ο Γέροντας λαχανιασμένος και του λέει:
- Τι χαρτιά καις εκεί;
- Τίποτε, Γέροντα, κάτι άχρηστα χαρτιά καίω, συγχώρεσέ με γιατί είχες δίκιο, του απάντησε.
Τότε είδε τον Γέροντα του να μαλακώνει, να χαμογελάει και αμίλητος να φεύγει από το κελλί του.
«Ή το έκανε για να με δοκιμάσει αν θα ζητούσα το δίκαιό μου, ή πραγματικά το είχε ξεχάσει, γιατί είχε και ζάχαρο. Ο Θεός ξέρει. Πάντως εγώ δεν τον λύπησα»., έλεγε ο π. Ιάκωβος.

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας άγιος Γέροντας ο μακαριστός π. ΙΑΚΩΒΟΣ»
ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΓΕΡΟΝΤΟΣ
https://www.facebook.com/groups/1717854928449831/

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Κύριε Ελέησον

Φωτογραφία του χρήστη Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον μας.

Λέγε εκεί που είσαι, το <<Κύριε Ελέησον>>

Βράδιασε<<Κύριε Ελέησον>>
Ξημέρωσε <<Κύριε Ελέησον>>

Το <<Κύριε Ελέησον>> κάνει θαύματα...
Αυτό που ζητάμε θα μας το δώσει ο Θεός, γιατί είναι Πατέρας...

Λέει ο Χριστός << ποιος Πατέρας ζητεί το παιδί του ψωμί, και του δίνει πέτρα; ή ζητεί ψάρι, και του δίνει φίδι; >>

(Ματθαίου 7,9-10 Λούκα 11,1)

https://www.facebook.com/kyrie.ihsoy.xriste.elehson.mas/

Τελικά ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;



http://i-kyr.gr/?p=7678

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Το όνειρο του οσίου Πέτρου για την Παναγία και το άγιο Όρος (Αγίου Γρηγορίου Παλαμά)


Τα παρακάτω, τα γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αναφερόμενος στον βίο του οσίου Πέτρου (12 Ιουνίου), ο οποίος κλήθηκε θαυματουργικά στην μοναχική ζωή, και τελικά μετά από πολλούς αγώνες, κόπους, και παγίδες του εχθρού της ψυχής, κατόρθωσε να βγει νικητής, με την χάρη του Θεού, στον πνευματικό στίβο. Ακολουθεί απόσπασμα στο οποίο περιγράφεται ένα όνειρο που είδε εκ Θεού για την Παναγία και την προστασία της για το Άγιο Όρος.

Σοφία Ντρέκου

 Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου που διαλέγει τη χερσόνησο του Άθωνα, βρίσκεται στην Ιερά Μέγιστη Μονή Βατοπαιδίου.

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: «Τέτοια λοιπόν ελπίδα έχοντας, βλέπει σε όνειρο την αειπάρθενη Μητέρα του Θεού και δίπλα να παραστέκεται τον επιμελητή του Νικόλαο σε σχήμα υπηρέτη και να της λέγει με ήρεμη φωνή, «Που θα καταλύσει ο Πέτρος, Δέσποινα»;
  • κι εκείνη να απαντά με φαιδρότητα και κοσμιότητα·
«Υπάρχει στην ευρωπαϊκή γη ένα όρος ωραιότατο και πολύ μεγάλο, που είναι στραμμένο προς το νότο και εισέρχεται πολύ προς την θάλασσα· εγώ λοιπόν επιλέγοντας αυτό το όρος από όλη τη γη έκρινα να το προσφέρω στους μοναχούς ως ταιριαστό καταγώγιο· γι’ αυτό μάλιστα το αφιέρωσα στον εαυτό μου ως ιδιαίτερο ενδιαίτημα, και από τώρα θα ονομαστεί Άγιο· θα υπερασπιστώ σε όλη τη ζωή τους εκείνους που επάνω σ’ αυτό αναλαμβάνουν τον αγώνα προς τον κοινό εχθρό των ανθρώπων και θα είμαι πάντοτε γι’ αυτούς ακαταμάχητος σύμμαχος, εισηγητής των πρακτέων, εξηγητής των μη πρακτέων, κηδεμών, ιατρός, τροφεύς για όποια τροφή και ιατρεία θέλεις, όση χρειάζεται για το σώμα και το συγκρατεί και το ωφελεί, και όση διεγείρει και δυναμώνει το πνεύμα και δεν του επιτρέπει να πέσει από το καλό· θα συστήσω μάλιστα και στον Υιό και Θεό μου, σε όσους συμβεί να τελειώσουν καλώς τον εδώ βίο, να δώσει τελεία άφεση των αμαρτιών τους».

Γνωρίζω ότι ο λόγος αυτός έφερε εύλογα σε όλους ηδονή, διότι επαγγελόταν αναμφισβήτητα την από εμάς και από όλους τους καλώς φρονούντας περισπούδαστη σωτηρία για την ψυχή· διότι, όταν η μητέρα του Θεού, η οποία κατέστησε και τα αδύνατα δυνατά, υπόσχεται ότι θα βοηθήσει, και όχι μόνο εδώ ούτε μόνο κατά το παρόν, αλλά και κατά τον μέλλοντα αιώνα, και όχι μόνο ενεργώντας σε μικρά ζητήματα, αλλά προξενώντας απαλλαγή εκείνων των αρρήτων ευθυνών και απόλαυση των αφθάρτων αγαθών, ποιος δεν θα ένοιωθε υπερβολική ευχαρίστηση, αν έχει νου;

Αλλά ας προχωρήσουμε στη συνέχεια. Αφού η Θεοτόκος είπε αυτά περί του όρους και στο τέλος πρόσθεσε ότι και ο Πέτρος εκεί θα ζήσει, αυτός ξυπνά, σηκώνεται για προσευχή, περισσότερο από κάθε φορά χαρούμενος και σαν πτερωμένος στην ψυχή, όπως είναι εύλογο για τον αξιωμένον τέτοιων θεαμάτων και τέτοιων ακροαμάτων».

«Εις τον βίο του οσίου Πέτρου του εν Άθω», έργα αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ΕΠΕ 8, σελ. 289-291. Επιμέλεια, Πηγή: www.sophia-ntrekou.gr

  • Όταν ανέβηκε η Θεομήτωρ στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, έγειραν τα δέντρα και την προσκύνησαν.
Κατά την γενική αγιορείτικη παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, ταξίδευε με πλοίο από την Παλαιστίνη στην Κύπρο, για να επισκεφτεί τον Άγιο Λάζαρο (τον αναστημένο εκ νεκρών). Λόγω όμως μεγάλης τρικυμίας και με υπερφυσικό τρόπο, το πλοίο βρέθηκε στον Άθω και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Κλήμεντος στη Μονή Ιβήρων.

Εκεί οι κάτοικοι του Άθω, οδηγούμενοι από τη θεία Πρόνοια, έσπευσαν να υποδεχθούν την μητέρα του Κυρίου μας Παναγία και αφού άκουσαν τη διδασκαλία της δέχθηκαν το Χριστιανισμό. Λέγεται επίσης από την παράδοση, ότι όταν πλησίαζε το πλοίο της Παναγίας το Άγιο Όρος, καταστράφηκε το μεγάλο άγαλμα του Διός που βρισκόταν στην κορυφή του Όρους και τα υπόλοιπα είδωλα συνετρίβησαν. Η κορυφή του Άθω και όλα τα δέντρα και τα σπίτια έκλιναν και προσκύνησαν προς το μέρος του λιμανιού του Κλήμεντος όπου έμπαινε το καράβι της Παναγίας
  • Την άφιξη της Θεοτόκου στο Όρος αναφέρουν οι κώδικες Λ' 66 και Ι' 31 της Λαυριώτικης βιβλιοθήκης. www.sophia-ntrekou.gr

Ο όσιος Πέτρος ο Αθωνίτης
Η μνήμη του τιμάται 12 Ιουνίου.


Ένας από τους περιφημότερους ασκητές του αγιοτόκου Άθωνα. Κατά τούς βιογράφους του ήταν στρατιωτικός στό επάγγελμα και άνηκε στ’ ανακτορικά τάγματα των «σχολαρίων». Πολεμώντας κατά των Αράβων αιχμαλωτίσθηκε στη Μεσοποταμία και αλυσοδεμένος οδηγήθηκε στή φυλακή. Μέ θαυμαστό τρόπο απελευθερώθηκε από τούς αγίους Νικόλαο και Συμεών τόν Θεοδόχο και κατευθύνθηκε στή Ρώμη, όπου κι έγινε κατά τον πόθο του μοναχός.

Επιστρέφοντας στην Ανατολή, το πλοίο που τον μετέφερε σταμάτησε στον ‘Άθωνα και ο όσιος εγκαταστάθηκε σε ερημικό τόπο, που του τον υπέδειξε η Θεοτόκος με τον άγιο Νικόλαο. Η Θεοτόκος είπε στον πρώτο γνωστό ασκητή του Όρους Πέτρο πως ο Άθωνας της δόθηκε από τόν Υιό της ώς κληρονομιά, γιά να προστρέχουν όσοι θέλουν να υπηρετήσουν τόν Θεό απερίσπαστα. Η αγάπη της θα είναι μαζί μέ τούς πιστούς δούλους του Θεού και Η χαρά της μεγάλη, γιατί εδώ στο «Περιβόλι» της θα δοξολογείται συνεχώς το όνομα του Υιού Της. Θα δοξάσει το Όρος σε όλο τον κόσμο και όσους υπομείνουν τους πόνους της ασκήσεως θα τους αξιώσει μεγάλων χαρισμάτων, Η ιατρός, φρουρός και Κυρία του αγίου τόπου.

Έτσι ο όσιος Πέτρος με τή βοήθεια της Παναγίας κατοίκησε σ’ ένα μικρό σπήλαιο, που σώζεται μέχρι σήμερα, μέ ναΐδριο και κελλί, μεταξύ Μ. Λαύρας και Καυσοκαλυβίων. Έζησε 53 χρόνια με αυστηρότατη και υπερθαύμαστη άσκηση, τρεφόμενος με βότανα και ουράνιο άρτο, δίχως σκεπάσματα κι ενδύματα, γιατί του είχαν φθαρεί, με πολλούς και διαφόρους πειρασμούς δαιμόνων. Σκεπάσματα του οι τρίχες του σώματος, τα μαλλιά της κεφαλής του, η μέχρι τα γόνατα γενειάδα του και φύλλα δέντρων. Κατά τους εγκωμιαστές του, η άσκηση του συνοδό συνεχή, είχε την προσευχή και η ξενιτεία του την απάθεια. Γιά σκέπη είχε τον ουρανό και για κλίνη τη γη. Υπόμενε όλα τα λυπηρά μεγαλόψυχα για τη μελλοντική δόξα των ουρανών.

Ένα χρόνο πριν από τον θάνατο του ο Θεός επέτρεψε να τον συναντήσει ένας κυνηγός, για να γίνει γνωστή στους κατοπινούς η ισάγγελη βιοτή του. Τόν επόμενο χρόνο, οταν ο κυνηγός επανήλθε με δύο μοναχούς, βρίσκει τόν όσιο κοιμηθέντα. Παραλαμβάνουν το σώμα του και το μεταφέρουν στις Φώκες της Θράκης, όπου έγινε πηγή αγιασμού και ιατρείας των ασθενών. Κατά μία νεώτερη εκδοχή ο τάφος του υπάρχει στη μονή Ιβήρων.

Τον βίο του έγραψαν ο μοναχός Νικόλαος ο Σιναΐτης κατά τόν 9ο αιώνα και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Κανόνα συνέθεσε προς τιμή του ο Ιωσήφ ο Υμνογράφος, ο οποίος αναφέρει περί ευωδίας του τιμίου λειψάνου του, και άλλη ακολουθία ο ιερομόναχος Διονύσιος Αγιαννανίτης.

Πηγή: Από το βιβλίο «Οι άγιοι του Άγιου Όρους», Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης, Μυγδονία, 2008 σελ.825. www.sophia-ntrekou.gr
http://www.sophia-ntrekou.gr/2013/05/blog-post_12.html?spref=fb

Ας γίνει το θέλημά σου Κύριε.

Φωτογραφία της Despina Parigoridou.\

https://www.facebook.com/groups/114103062018859/