Αγιος Πορφύριος: Θεοφάνεια και αγιασμός στο πορνείο :Μια καταπληκτική ιστορία από τα χείλη του θαυματουργού αγιορείτη γέροντα για την επίσκεψη του σε ένα οίκο ανοχής κάπου κοντά στην Ομόνοια.

http://trelogiannis.blogspot.gr/

Γέροντα, όπως βλέπω τον εαυτό μου, κάθε μέρα γίνομαι χειρότερη, τι θα γίνη;

- Κοίταξε, ευλογημένη, υπάρχουν τρία στάδια. 

Στο πρώτο στάδιο, ο Θεός δίνει καραμέλες και σοκολάτες, γιατί βλέπει την ανάγκη και την αδυναμία της ψυχής. 

Στο δεύτερο, παίρνει λίγο την Χάρη Του για παιδαγωγία, για να καταλάβη ο άνθρωπος ότι χωρίς την βοήθειά Του δεν μπορεί να κάνη το παραμικρό, ώστε να ταπεινωθή και να αισθανθή την ανάγκη να καταφύγη σ' Αυτόν.

Και το τρίτο στάδιο είναι μια μόνιμη και σταθερή καλή πνευματική κατάσταση. 

Εσύ βρίσκεσαι ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο στάδιο. Προχωράς λίγο, μετά ξεχνάς την αδυναμία σου, παίρνει ο Χριστός την Χάρη Του, απογυμνώσεσαι από την θεία Χάρη, βλέπεις ξανά την αδυναμία σου και συνέρχεσαι. 

Αν μου έλεγες ότι, όσο προχωράς, είσαι καλύτερα, θα φοβόμουν, γιατί θα έβλεπα ότι έχεις υπερηφάνεια. Τώρα όμως που λες ότι όλο και πιο χάλια βλέπεις τον εαυτό σου, εγώ χαίρομαι, γιατί βλέπω ότι είσαι καλά. 

Μη φοβάσαι. Όσο προχωράει κανείς, τόσο περισσότερο βλέπει τις ελλείψεις του και τις ατέλειές του και αυτό είναι πρόοδος.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου.

https://www.facebook.com/hlias.xaintoytis?fref=photo

«Δεν πρέπει, έλεγε, χωρίς ανάγκη να ανοίγεις στον άλλο την καρδιά σου. "

(«Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ»,

«Δεν πρέπει, έλεγε, χωρίς ανάγκη να ανοίγεις στον άλλο την καρδιά σου. Μέσα σε χιλιάδες ίσως βρεις μόνο ένα, που θα μπορέσει να κρατήσει το μυστικό σου. Όταν εμείς οι ίδιοι δεν το κρατάμε μέσα μας, πως μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα το κρατήσουν οι άλλοι; Με τον ακαλλιέργητο άνθρωπο πρέπει να συζητά κανείς για πράγματα υλικά. Με τον πνευματικό όμως άνθρωπο πρέπει να συζητά για ουράνια. Όσοι γέμισαν πνευματική σοφία, κρίνουν τον συνάνθρωπο σύμφωνα με την Αγία Γραφή. Προσέχουν αν τα λόγια του είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, και απ’ αυτό βγάζουν τα συμπεράσματά τους. Όταν συναναστρέφεσαι με κοσμικούς, μη μιλάς για πνευματικά, ιδίως όταν δεν έχουν διάθεση να ακούσουν. Στην περίπτωση αυτή να εφαρμόζεις τη διδασκαλία του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου· ‘’Φύλαξε τον θησαυρό σου με σύνεση και ευλάβεια στα βάθη της ψυχής σου από τον μη αγιασμένο κόσμο. Φύλαξέ τον έτσι, όπως ακριβώς τον πήρες. Δεν είναι σωστό, καθώς τονίζει ο Κύριος, να ρίξεις στους χοίρους τους νοητούς μαργαρίτες’’. Για αυτό να προσπαθείς με κάθε τρόπο να κρύβεις μέσα σου τον θησαυρό του χαρίσματος, διαφορετικά θα τον χάσεις και δεν θα τον βρίσκεις. Όταν όμως η ανάγκη το απαιτεί ή όταν το χάρισμα αποκαλύπτεται με την πράξη, τότε πρέπει να ενεργείς ταπεινά προς δόξαν Θεού».

 https://www.facebook.com/panagiotispispas?fref=photo

Παϊσίου Αγιορείτου,

https://www.facebook.com/panagiotispispas?fref=photo

«Στόν Χατζη-Ἰωάννη, πού ρωτᾶ τί εἶναι πιό σημαντικό γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς»

 

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Κι ἐγώ θά σέ ρωτήσω ἀγαπητέ συνοδοιπόρε, καί ὅ,τι ἀπάντηση μοῦ δώσεις τέτοια θά ἔδινες καί στόν ἑαυτό σου. Τί εἶναι σημαντικότερο γιά ἕνα νεογέννητο παιδί; Ἡ τροφή, ἡ ζεστασιά, τό μπάνιο, ἤ ἡ φύλαξή του; Μπορεῖς νά πεῖς ὅτι κάποιο ἀπό αὐτά εἶναι πιό ἀπαραίτητο ἀπό τά ἄλλα; Πρέπει νά ἀναγνωρίσεις λοιπόν, ὅτι καί τά τέσσερα εἶναι ἐξίσου ἀπαραίτητα γιά τήν ὀρθή πρόοδο τοῦ παιδιοῦ.

Ἡ ἀφυπνισμένη καί μετανοοῦσα ψυχή ἑνός ἀνθρώπου μοιάζει ὄντως σάν τό νεογέννητο παιδί. Θυμίσου, πῶς μιλοῦσε ὁ Χριστός στόν Νικόδημο περί τῆς ἐπανα-γέννησης τοῦ ἀνθρώπου.Στήν ξαναγεννημένη ψυχή εἶναι ἀναγκαῖο καί νά τρέφεται μέ τήν διδαχή τοῦ Χριστοῦ, καί νά φυλάγεται αὐστηρά μέ τόν ἔλεγχο τῶν σκέψεων καί τῶν ἐπιθυμιῶν ἀπ᾿ ὅλα τά βέλη καί τίς καταστροφές.

 Δέν μᾶς τό εἶπε ὁ Σωτήρας μέσω τῶν Ἀποστόλων Του;

«Ἐάν ἀγαπᾶτέ με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε» (Ἰωάν. Ιδ΄ :15).

Δέν εἶπε, κρατῆστε μιά ἐντολή ἀλλά κρατῆστε τίς ἐντολές, δηλαδή ὅλες. Καί οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ ἀναφέρονται στούς κόπους μας γύρω ἀπό τήν ἴδια τή δική μας ψυχή. Δέν εἶναι ἕνας κόπος ἀλλά πολλοί κόποι.

Ἐσύ εἶσαι γνωστός κηπουρός φρούτων. Πόσους κόπους κάνεις ἐσύ γιά ἕνα φρουτόδεντρο; Καί κανένα δέν παραλείπεις. Πῶς τότε ἐπιτρέπεται νά παραλείψουμε ἔστω καί ἕναν κόπο γύρω ἀπό τήν ψυχή μας, τήν μόνη περιουσία μας, τήν ὁποία ὁ ἀχόρταγος τάφος δέν καταβροχθίζει;

Ἰδού , ἐσύ θεώρησες, ὅτι γιά τήν ψυχή σου χρειαζόταν ἀκόμα καί ταξίδι γιά προσκύνημα στά Ἱεροσόλυμα. Τοῦτο δέν εἶναι ἰδιαίτερη ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ὅμως ἐσύ λόγω τῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριό σου καί γιά τήν ψυχή σου ἔκανες καί τοῦτο τόν κόπο.

Πῶς τότε ἐπιτρέπεται νά παραλείψουμε ἀκόμα καί μία κυριολεκτική ἐντολή τοῦ Σωτήρα μας σάν λιγότερο σημαντική;

Εἰρήνη καί χαρά ἀπό τόν Κύριο

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

 .hristospanagia

http://amethystosbooks.blogspot.gr/

Ελπίδα

- Όσοι έχουν σταθερή ελπίδα προς τον Θεό, πλησιάζουν κοντά Του και φωτίζονται με τη λάμψη του αιωνίου φωτός. Ο άνθρωπος, που για την αγάπη του Θεού δεν μεριμνά για τον εαυτό του, έχει ελπίδα αληθινή. Πιστεύει ότι μεριμνά για αυτόν ο Θεός. Αν όμως στηρίζει την ελπίδα του στα έργα του και καταφεύγει στον Θεό μόνο όταν συναντά απρόοπτες δυσκολίες, τις οποίες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με τις δικές του δυνάμεις, τότε μια τέτοια ελπίδα είναι ματαία και ψεύτικη. Όποιος έχει την αληθινή ελπίδα ζητεί μόνο την βασιλεία του Θεού. Όσο για τα απαραίτητα αγαθά της πρόσκαιρης ζωής, είναι σίγουρος πως θα του δοθούν. Αν στην καρδιά δεν υπάρχει τέτοια ελπίδα, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει και η ειρήνη. Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Γι’ αυτήν την ελπίδα είπε ο Κύριος· «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11:28). Ελπίζετε δηλαδή σ’ Εμένα, κι εγώ θα σας ανακουφίσω από τους κόπους και τους φόβους σας. Στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο αναφέρεται για τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο το εξής· «Και ην αυτώ κεχρηματισμένον υπό του Πνεύματος του Αγίου μη ιδείν θάνατον πριν η ιδή τον Χριστόν Κυρίου» (2:26). Και ο δίκαιος Συμεών διατήρησε την ελπίδα του μέχρι την ποθητή στιγμή, κατά την οποία δέχτηκε χαρούμενος τον Σωτήρα στα χέρια του και είπε· «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου» (2: 29-30).
{ Απόσπασμα από το βιβλίο «Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ», σελ. 322-323 }.-

https://www.facebook.com/panagiotispispas?fref=photo

Πώς κατανοούμαστε μεταξύ μας .(Αρχιμ. Σωφρονίου του Essex)

 

Η γλώσσα των ανθρωπίνων λέξεων και εννοιών δίδει πολύ περιορισμένην δυνατότητα μεταδόσεως της εσωτερικής καταστάσεως του ενός εις τον άλλον. Απαραίτητος προϋπόθεσις της αμοιβαίας κατανοήσεως είναι η κοινότης ή η ταυτότης πείρας. Εφ’ όσον δεν υπάρχει αυτή η κοινότης, δεν κατορθούται η αμοιβαία κατανόησις, διότι το περιεχόμενον των εννοιών, δι’ ων πάντες ημεις εκφραζόμεθα, είναι αντίστοιχον πρός την έκτασιν της διανοητικής ή και υπαρξιακής πείρας εκάστου προσώπου.
Εις κάθε έννοιαν έκαστος εξ ημών εγκλείει τον όγκον της πείρας του, και δια τούτο οι πάντες αφεύκτους ομιλουμεν διαφόρους γλώσσας. Λόγω όμως του ομοουσίου του ανθρώπινου γένους είναι δυνατόν και δια του λόγου να προκαλέσης νέαν τινά εμπειρίαν εις την ψυχή του ακούοντος, ούτως ως να εγέννας εν αυτώ νέαν ζωήν.
Εάν ούτως έχη επί των ανθρωπίνων σχέσεων, τούτο πολύ περισσότερον συμβαίνει επί της θείας ενεργείας. Ο λόγος του Θεού, εις μίαν δεδομένην στιγμή, όταν δηλαδή η ανθρωπίνη ψυχή δέχηται αυτόν με κατάλληλον εσωτερικήν διάθεσιν, διά της εμφανείας του πραγματικώς εμπνέει νέαν ζωήν, και δη εκείνην η οποία εκπορεύεται εκ του Θεού, ήτοι τήν αιωνίαν ζωήν.
Πηγή:  isagiastriados.com 

 /fdathanasiou

http://amethystosbooks.blogspot.gr/