Τρίτη 26 Μαΐου 2015

Η στενοχώρια για τα σφάλματά μας είναι άσκοπη, όταν δεν προσπαθούμε να τα διορθώσουμε. Είναι σαν να κλαίμε έναν άρρωστο συνέχεια, χωρίς να του προσφέρουμε βοήθεια για να αναρρώση. Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου.



Πώς θα καταλάβουμε ότι δεν λυπηθήκαμε «κατ᾿ αναλογίαν του σφάλματος»; 

– Απόδειξη αν πέφτετε πάλι στο ίδιο σφάλμα. Ύστερα, όταν παρακολουθήτε τον εαυτό σας, να μην κάνετε μόνο διάγνωση. Εσείς συνέχεια κάνετε μικροβιολογικές εξετάσεις, βρίσκετε το μικρόβιο, το κοιτάτε και λέτε: «πρέπει να το σκοτώσω», αλλά δεν αρχίζετε θεραπεία. Εντάξει, διαπιστώσατε ότι έχετε μια πάθηση. Τάκ, να κοιτάξετε πώς θα την θεραπεύσετε. Τί ωφελεί να κάνετε συνέχεια αναλύσεις– αναλύσεις, χωρίς να προσπαθήτε να διορθωθήτε; Λέτε: «έχω εκείνο το πάθος, έχω το άλλο», αλλά δεν τα κόβετε και παραμένετε στα ίδια μοιρολογώντας. Έτσι σπαταλάτε τις δυνάμεις σας και χαραμίζεστε. Χαραμίζετε το μυαλό σας, την καρδιά σας. Αρρωσταίνετε από την στενοχώρια και ύστερα δεν κάνετε τίποτε. Έπειτα, όταν γίνετε καλά, αρχίζετε: «Και γιατί τότε αρρώστησα και πώς αρρώστησα;». Δεν λέω, θα παρακολουθήτε τον εαυτό σας, δεν θα αφήνετε τα σφάλματά σας να περνάνε απαρατήρητα, αλλά μέχρις ενός σημείου, βρέ παιδάκι μου, και η στενοχώρια! Όχι αδιαφορία, αλλά όχι και κακομοιριά! Έκανες κάτι που δεν ήταν σωστό; Το σκέφτηκες; Το είδες; Το αναγνώρισες; Το εξομολογήθηκες; Προχώρα· μη σκαλώνης. Κράτησέ το μόνο στον νού σου, για να προσέξης άλλη φορά, αν σού δοθή παρόμοια αφορμή. Η στενοχώρια για τα σφάλματά μας είναι άσκοπη, όταν δεν προσπαθούμε να τα διορθώσουμε. Είναι σαν να κλαίμε έναν άρρωστο συνέχεια, χωρίς να του προσφέρουμε βοήθεια για να αναρρώση.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου.


https://www.facebook.com/pages/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%A0%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%85/1566462536930889?fref=photo

Δευτέρα 25 Μαΐου 2015

Εξαφανίσεις-ρεκόρ παιδιών σήμαναν συναγερμό στην ΕΛ.ΑΣ. - 10 εξαφανίσεις ανηλίκων μέσα στον Μάιο

DEFAULT
Συναγερμός έχει σημάνει στην ΕΛ.ΑΣ. υπό το φόβο εμφάνισης στην Ελλάδα του φαινομένου του «παιχνιδιού εξαφάνισης των 72 ωρών» που έχει εμφανιστεί στη Γαλλία και την Αγγλία.
Πρόκειται για διαδικτυακό παιχνίδι στο οποίο ανήλικοι συνεννοούνται μέσω διαδικτύου –συνήθως στα social media- να εξαφανιστούν από τους γονείς τους για 72 ώρες με στόχο να μην τους βρει κανείς. Αυτός που κερδίζει είναι ο ανήλικος που καταφέρνει να παραμείνει άφαντος, πριν τον εντοπίσουν οι δικοί του άνθρωποι.
Στην Αθήνα έγιναν τα τελευταία 24ωρα δύο εξαφανίσεις. Η μία λόγω… έρωτα και η δεύτερη λόγω πίεσης για διάβασμα. «Έχουμε 10 περιπτώσεις φυγής παιδιών από τα σπίτια τους, τον Μάϊο, αριθμός που είχε καταγραφεί συνολικά όλο το προηγούμενο χρόνο. Οι γονείς πιέζονται από τις εργασιακές συνθήκες και αυθόρμητα κάνουν το ίδιο στα παιδιά τους για περισσότερη μελέτη. Τα παιδιά δεν αντέχουν και βρίσκουν ως λύση την πρόσκαιρη φυγή για να ‘ταρακουνήσουν’ τους γονείς», δηλώνουν αξιωματικοί της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
«Γονείς και παιδιά έχουν μετατραπεί σε ‘ξένους’ στο ίδιο σπίτι. Οι γονείς παρέχουν όλα τα υλικά αγαθά και εφόδια στα παιδιά τους, θεωρώντας ότι αυτό αρκεί για την εξέλιξη και πρόοδό τους σε όλα τα επίπεδα. Ξεχνούν όμως το βασικότερο. Απουσιάζουν ψυχικά. Δεν είναι δίπλα στα παιδιά τους, τα οποία αισθάνονται μόνα κάτω από μία διαρκή πίεση να... πετύχουν», συμπληρώνουν με νόημα οι ίδιοι αξιωματικοί.
Τέτοια παραδείγματα, όπως αναφέρουν στελέχη της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, είναι οι δύο τελευταίες περιπτώσεις νέων που έφυγαν από τα σπίτια τους. Η πατέρας γνωστός γιατρός και η μητέρα δικηγόρος στη Βόρεια Ελλάδα με μεγάλες εργασιακές υποχρεώσεις. Πιθανότατα όμως είχαν ξεχάσει την βασικότερη «υποχρέωση», την ψυχική προσέγγιση της 15χρονης κόρης τους, η οποία ήταν «ερωτευμένη» και πιεσμένη από τους ίδιους να ανταπεξέλθει στη μελέτη και στις εξετάσεις. Δεν άντεξε και πήγε να βρει στον «έρωτά» της τη στήριξη που δεν είχε. Για ένα 24ωρο έφυγε από το σπίτι, ωστόσο συνέχισε να δραστηριοποιείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσω των οποίων εντοπίστηκε από τους αστυνομικούς και επέστρεψε στην «οικογενειακή εστία».
Στη δεύτερη περίπτωση, οι γονείς πολιτικοί μηχανικοί και ιδιοκτήτες κατασκευαστικής εταιρείας στα νότια προάστια. Ο 17χρονος γιος τους, εμφανιζόταν πιεσμένος από το συνεχές διάβασμα και τις κακές επιδόσεις σε κάποια από τα μαθήματα που είχε εξεταστεί. Και αυτός βρήκε την προσωρινή λύση διαφυγής από την πιεστική καθημερινότητα, και έφυγε για ένα 24ωρο από το σπίτι. Εντοπίστηκε από τη χρήση του λογαριασμού του σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης.
http://www.huffingtonpost.gr/2015/05/26/koinonia-exafaniseis-paidion_n_7439368.html?utm_source=News247&utm_medium=huffpost_homebig&utm_campaign=24MediaWidget

Μόνο με την αρχοντιά έχει ο άνθρωπος το κουμπί γυρισμένο στην ίδια συχνότητα με τον Θεό και έχει επαφή με τον Θεό, εργάζεται στην συχνότητα του Θεού·

Μόνο με την αρχοντιά έχει ο άνθρωπος το κουμπί γυρισμένο στην ίδια συχνότητα με τον Θεό και έχει επαφή με τον Θεό, εργάζεται στην συχνότητα του Θεού· διαφορετικά το κουμπί είναι γυρισμένο σε άλλον σταθμό. Γι᾿ αυτό κοιτάξτε να αλλάξετε κεραία... Υπάρχουν κεραίες κάθετες και οριζόντιες. Οι κάθετες ...«κάθονται» στον εαυτό τους και δεν έχουν καλή επαφή, εύκολα χάνουν την επικοινωνία! Ενώ οι οριζόντιες κεραίες τεντώνονται, γι᾿ αυτό έχουν μεγάλη εμβέλεια και πιάνουν και τα ασθενικά κύματα. Θέλω να πω ότι αυτός που «κάθεται» στον εαυτό του, δεν έχει ελευθερωθή από τον εαυτό του, δεν έχει αρχοντιά, γι᾿ αυτό δεν έχει ούτε Χάρη Θεού ούτε θείο .φωτισμό.ΑγίουΠαΐσιουΑγιορείτου
https://www.facebook.com/pages/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%A0%CE%B1%CF%8A%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%85/1566462536930889?fref=photo





Ὁ σοφὸς καὶ ἔξυπνος ἄνθρωπος. Άγιος Πορφύριος



«Ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δίνει τὴν καρδιά του στὸ Χριστό, γίνεται ἄλλος ἄνθρωπος. Ἀνοίγει ὁ νοῦς του, γίνεται ἄλλος ἄνθρωπος. Ἀνοίγει ὁ νοῦς του. γεμίζει μὲ τὸ Χριστό. Ἀκούεις; Μὲ καταλαβαίνεις; Μὲ τὸ Χριστό. Καὶ ὅταν ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὸ Χριστό, τότε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι σοφός, εἶναι ἔξυπνος, τοῦ τὰ διδάσκει ὅλα τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. »Ἡ λέξη ἔξυπνος, ὄχι μὲ τὸ νόημα ποὺ τὴν ἐννοεῖ ὁ κόσμος, δηλαδὴ νὰ ἀπαντᾶ καθηλώνοντας τοὺς ἄλλους, ἢ νὰ κάνει μιὰ δουλειὰ καλύτερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀλλά, νά! Πῶς νὰ σοῦ τὸ πῶ; »Σὲ κάθε δυσκολία ποὺ τοῦ παρουσιάζεται, δὲν τὰ χάνει, δὲν ἀπελπίζεται, ἀλλὰ προσφεύγοντας στὸ Χριστό, ποὺ εἶναι μέσα του, βρίσκει ὡραίους καὶ εὔκολους τρόπους νὰ τὴν ξεπερνάει, χωρὶς νὰ τοῦ στοιχίζει, χωρὶς νὰ φθείρεται ἐσωτερικά. Μὲ κατάλαβες, Γεώργιε;» (Εἶπε τὸ ὀνομά μου χωρὶς νὰ μὲ ἔχει ρωτήσει. Οὔτε ἐχθές, ὅταν μὲ σύστησαν, τοῦ τὸ εἶπαν. Μὲ ἐντυπωσίασε).

– Κατάλαβα, Γέροντα. «Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δώσει τὴν καρδιά του στὸ Χριστὸ δὲν ὑποφέρει, ὅσες δυσκολίες καὶ νὰ συμβοῦν. Χαίρεται, εἶναι γεμάτος ἐσωτερικὴ χαρά. Εἶναι δραστήριος, προσεκτικός. Δὲν κάνει λάθη, ζημιές. Τὸ μυαλό, τὰ χέρια, τὰ πόδια, ὅλα κινοῦνται ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι κουτός; »Βέβαια, ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις ποὺ πρέπει νὰ κάνει τὸν κουτό, γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ».

– Δηλαδή, πῶς θὰ κάνει τὸν κουτό; «Ὅταν σιωπήσει ἐν γνώσει, μὲ κάποιο ἐσωτερικὸ σκοπό, κάνει πὼς δὲν κατάλαβε, κάνει πὼς δὲν ξέρει, διότι ἔχει ἕνα καλὸ σκοπό. Αὐτὰ θὰ τοῦ διδάξει σιγὰ-σιγὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Διότι ὅταν ἔχουμε μέσα μας τὸ Χριστό, δὲ ζοῦμε κανονίζοντας ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας. Ζεῖ ἐν ἡμῖν Χριστός, καὶ κανονίζει αὐτὸς τὴ ζωή μας». 




 Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου» 
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ: ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/?p=7049
http://amethystosbooks.blogspot.gr/2015/05/blog-post_999.html

Κυριακή 24 Μαΐου 2015

Λογισμοί του αγιασμένου άνθρωπου και λογισμοί του πονηρού άνθρωπου

– Γέροντα, αυτός πού έχει αγιότητα καταλαβαίνει ποιος είναι πονηρός;
– Ναί,  τόν  πονηρό  τον  καταλαβαίνει, όπως  καταλαβαίνει  καί  τήν  αγιότητα  ενός  Αγίου. Βλέπει  το  κακό,  άλλα  συγχρόνως  βλέπει  καί  τόν  εσωτερικό  άνθρωπο  καί  διακρίνει  ότι  το κακό είναι του πειρασμού καί έρχεται άπ” εξω. Μέ τά μάτια της ψυχής του βλέπει τά δικά του σφάλματα μεγάλα, ενώ τών άλλων μικρά. Τά βλέπει στ” αλήθεια μικρά, όχι ψεύτικα. Μπορεί νά βλέπη  ότι  είναι  εγκλήματα,  αλλά  δικαιολογεί  μέ  τήν  καλή  έννοια  τις  πονηριές  του  κακού
άνθρωπου δεν τόν περιφρονεί, δέν τόν θεωρεί κατώτερο του. Μπορεί μάλιστα νά τόν θεωρή καί καλύτερο  άπό  τόν  εαυτό  του  καί  νά  τόν  ανέχεται  εν  γνώσει  του  για  πολλούς  λόγους.
Βλέπει λ.χ. τήν κακότητα ενός εγκληματία, αλλά σκέφτεται ότι εκείνος έφθασε στο σημείο να κάνη εγκλήματα, γιατί δέν βοηθήθηκε, και ότι θά μπορούσε και ό ίδιος να ήταν στην θέση του, άν δέν τον βοηθούσε ό Θεός. Έτσι δέχεται πολλή Χάρη. Αντίθετα, ό πονηρός άνθρωπος, ενώ βλέπει τήν  αγιότητα  τού  άλλου,  δέν  γνωρίζει  τους  καλούς  λογισμούς  πού  έχει,  όπως ούτε  ό διάβολος τους γνωρίζει.
Όποιος  κάνει  λεπτή  εργασία,  δικαιολογεί  τόν  άλλον  και  οχι  τόν  εαυτό  του.  Και  όσο προχωρεί πνευματικά, τόσο ελευθερώνεται και τόσο αγαπά τόν Θεό και τους ανθρώπους. Τότε  δέν  μπορεί  νά  καταλάβη  τί  θά  πή  κακία,  γιατί  όλο καλούς  λογισμούς  έχει  γιά  τους άλλους και όλο αγνά σκέφτεται και τά βλέπει όλα πνευματικά, άγια. Ωφελείται ακόμη και άπό τις πτώσεις των συνανθρώπων του, τις όποιες χρησιμοποιεί γιά γερό φρένο στον εαυτό του, γιά νά προσεχή νά μήν έκτροχιασθή. Αντίθετα, ένας πού δέν έχει έξαγνισθή, σκέφτεται πονηρά και βλέπει όλα τά πράγματα πονηρά. Ακόμη και τά καλά τά μολύνει μέ τήν πονηρία
του.  Δέν  ωφελείται  ούτε  και  άπό  τις  αρετές  τών  άλλων,  γιατί  είναι  σκοτισμένος  άπό  τήν μαυρίλα τοϋ άνθρωποκτόνου, οπότε  και  αυτές τις ερμηνεύει μέ το πονηρό του λεξικό. Πάντα είναι στενοχωρημένος  και  πάντα  στενοχωρεί  τους  συνανθρώπους  του  μέ  τήν  πνευματική του  αυτή  μαυρίλα.  Άν  θέλη  νά  έλευθερωθή,  πρέπει  νά  καταλάβη  ότι έχει  ανάγκη  άπό εξαγνισμό, γιά νά έρθη και ή διαύγεια ή πνευματική, ή κάθαρση τού νοϋ και της καρδιάς.
– Και όταν, Γέροντα, ό ίδιος άνθρωπος γίνεται πότε πονηρός και πότε καλός;
– Τότε δέχεται ανάλογες επιδράσεις και αλλοιώσεις. Ό άνθρωπος είναι τρεπτός. Οι πονηροί λογισμοί  άλλοτε  είναι  του πειρασμού  και  άλλοτε  ό  ίδιος  ό  άνθρωπος  σκέφτεται  πονηρά. Πολλές φορές δηλαδή ό πειρασμός δημιουργεί καταστάσεις, γιά νά φέρνουν οί άνθρωποι κακούς  λογισμούς.  Έναν  αρχιμανδρίτη,  όταν  ήρθε  γιά  πρώτη  φορά  στο  Καλύβι,  δεν πρόλαβα νά τον δώ. Την δεύτερη φορά πού ήρθε, δεν μπορούσα νά τον δώ, επειδή ήμουν βαριά άρρωστος, και τοϋ είπα νά ερθη μιά άλλη φορά, γιά νά συζητήσουμε. Τότε εκείνος μπήκε σέ λογισμούς ότι δέν τον θέλω, ότι έχω κάτι μαζί του, και πήγε κάτω στο μοναστήρι και έκανε
παράπονα. Αυτό όλο ήταν τού πειρασμού.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Γ’ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ)
http://gerontesmas.com/%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

ΗΠΑ, ΚΑΤΑΡ, ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ, ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΙΔΙΟΤΥΠΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ TOY ΙSIL Οι ισλαμιστές προελαύνουν ανενόχλητοι σε Συρία και Ιράκ - Γιατί και πώς...

Οι ΗΠΑ θεωρούν την ISIS «στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο το οποίο είναι ικανό για να εφαρμόσει την επιθυμητή αμερικανική πολιτική στην περιοχή», ενώ η αμερικανική κυβέρνηση γνώριζε δέκα ημέρες πριν την σχεδιαζόμενη επίθεση των ισλαμιστών στην Βεγγάζη όπου και σκοτώθηκε ο Αμερικανός πρεσβευτής. αλλά δεν έπραξε τίποτα για να την εμποδίσει!
Αυτό αναφέρουν έγγραφα της αμερικανικής κυβέρνησης που διέρρευσαν και τα οποία θεωρούν το Ισλαμικό Χαλιφάτο ως «εργαλείο» υλοποίησης των αμερικανικών σχεδίων για την ανατροπή του συριακού καθεστώτος
Και όλα αυτά ενώ υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Χαλιφάτου βρίσκονται πλέον εδάφη που αντιστοιχούν στο μισό της συριακής επικράτειας και το αντίστοιχο της ιρακινής!
Μετά την Παλμύρα, στην έρημο που χωρίζει το Ιράκ από τη Συρία, οι τζιχαντιστές κατέλαβαν και το δεύτερο από τα τρία συνολικά μεθοριακά φυλάκια προς το Ιράκ.
Μέχρι πριν μερικούς μήνες ο Μ.Άσαντ έδειχνε ότι ήταν σε θέση να κερδίσει τον πόλεμο αυτόν με τους ξένους ισλαμιστές εισβολείς. Έκτοτε, παρατηρείται ότι για κάθε ένα  τζιχαντιστή νεκρό εμαφανίζονται άλλοι δέκα να πάρουν την θέση του, έχουν απρόσκοπτη ροή οπλισμού και εφοδίων, και συν τοις άλλοις έχουν υπό την κατοχή τους βαρύτατο οπλισμό με τον οποίοι "ματώνουν" τον στρατό του Μ.Άσαντ.
Ο Μ.Άσαντ αδυνατεί να αναπληρώσει τις απώλειες σε ανθρώπινο υλικό από τον εδώ και μια τετραετία πόλεμο φθοράς, αντίθετα κάποιος φαίνεται να το κάνει αυτό με τους ισλαμιστές, οι οποίοι διαθέτουν ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους από το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία.
Αλλά και το Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι είναι σφοδρός πολέμιος των ισλαμιστών, θεωρεί ότι θα αντιμετωπίσει πολύ πιο ευκολα ένα ισλαμικό "κράτος", παρά την συμμαχία Συρίας-Ιράν, με αποτέλεσμα να συντάσσεται ουσιαστικά μαζί τους στην προσπάθεια κατάληψης της Συρίας.
Αυτή την περίοδο οι Ισραηλινοί έχουν αγαστή συνεργασία με τους Σαουδάραβες. Στρατηγικός στόχος και των δυο είναι η ανατροπή του σιιτικού καθεστώτος της Τεχεράνης ή, τουλάχιστον, το σαμποτάζ της διαφαινόμενης συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν αναφορικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του τελευταίου.
Ο άλλος κύριος παίκτης, η Τουρκία θέλει αμερικανική επέμβαση στην Συρία όπως και στην περίπτωση του Καντάφι της Λιβύης.
Η προέλαση του ISIL στο ιρακινό μέτωπο είναι εντυπωσιακή. Εχει δέιξει μεγάλη ανθεκτικότητα στις ήττες του περασμένου φθινοπώρου και προπαντώς αναπληρώνει και εκεί με μεγάλη ευκολία τις απώλειές του σε μια χώρα που η πλειοψηφία είναι Σιίτες!
Αυτές τις ημέρες καταλήφθηκε το "κόσμημα της Ανατολής" η συριακή Παλμύρα και υπάρχει κίνδυνος να την βλέπουμε σύντομα ως ανάμνηση μόνο στα βιβλία, μέχρι να καταργηθούν και αυτά
Γιατί δεν αντιδρά η ευαίσθητη για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα της περιοχής (πλην του Οίκου Σαούντ) Ουάσιγκτον;
Τη Δευτέρα, 18 Μαΐου, η οργάνωση Judicial Watch δημοσιοποίησε μια συλλογή από απόρρητα έγγραφα των αμερικανικών υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών, σύμφωνα με τα οποία «η κυβέρνηση Ομπάμα γνώριζε πως η τρομοκρατική οργάνωση αλ-Κάιντα σχεδίαζε την επίθεση εναντίον του αμερικανικού προξενείου στη Βεγγάζη δέκα ημέρες νωρίτερα».
"Οι τζιχαντιστές του Χαλιφάτου προελαύνουν συνεχώς με την ανοχή των ΗΠΑ, που δήθεν βομβαρδίζουν..."
Το συμπέρασμα που προκύπτει από την αποκάλυψη είναι πως θυσιάστηκε ένας Αμερικανός αξιωματούχος μόνο και μόνο για... «ξεκάρφωμα», προκειμένου ο κόσμος να πεισθεί πως ουδεμία σχέση υπάρχει ανάμεσα στις ΗΠΑ και τις αποκαλούμενες από τα δυτικά Μέσα ως «τρομοκρατικές» οργανώσεις των τζιχαντιστών.
Αλλά εκείνο που προκύπτει από τα αποχαρακτηρισμένα -κατόπιν δικαστικής προσφυγής- έγγραφα του 2012 είναι ιδιαίτερα επίκαιρο: «Το Ισλαμικό Χαλιφάτο είναι επιθυμητό (σ.σ.: από τις ΗΠΑ) να εφαρμόσει στην ανατολική Συρία την πολιτική που σχεδιάζουν οι Δυτικοί για την περιοχή».
Όπως αποκαλύπτει το έγγραφο: «Η Δύση, οι χώρες του Κόλπου και η Τουρκία που υποστηρίζουν τη συριακή αντιπολίτευση (...) Υπάρχει πιθανότητα δημιουργίας διακηρυγμένης σαλαφιστικής ηγεμονίας στην ανατολική Συρία (Hasaka και Der Zoir) και αυτό είναι ακριβώς εκείνο που οι δυνάμεις, οι οποίες υποστηρίζουν την αντιπολίτευση, θέλουν προκειμένου να απομονωθεί το συριακό καθεστώς...».
Η απόρρητη αναφορά της DIA (σ.σ.: σελ. 287-293 [291] JW v DOD και State 14-812) με στοιχεία «Secret//Noforn» και ημερομηνία έκδοσης τη 12η Αυγούστου 2012 και κυκλοφορία προς Centcom, CIA, FBI, DHS, NGA, Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, περιγράφει πως από το 2012 η αμερικανική αντικατασκοπία είχε προβλέψει την άνοδο της ισχύος του Ισλαμικού Χαλιφάτου.
Αντί όμως να καταπολεμήσουν το «Ισλαμικό Χαλιφάτο του Ιράκ και του Λεβάντε», το θεώρησαν ως αμερικανικό «στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο».
Παρόλο που ένας μικρός μεν, αλλά σημαντικός αριθμός αναλυτών και δημοσιογράφων έχει αποδείξει με ντοκουμέντα εδώ και καιρό τον ρόλο των δυτικών μυστικών υπηρεσιών στον σχηματισμό, στην εκπαίδευση και στον εξοπλισμό των αντικαθεστωτικών ανταρτών στη Συρία.
Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με εξαιρετικής σημασίας κυβερνητικά έγγραφα, τα οποία θεωρούν το Ισλαμικό Χαλιφάτο ως «εργαλείο» υλοποίησης των αμερικανικών σχεδίων για την ανατροπή του συριακού καθεστώτος. Τα αποκαλυφθέντα έγγραφα επιβεβαιώνουν ότι όλα λειτουργούν βάσει... «σατανικού» σεναρίου.
Ειδικότερα, βάσει των εγγράφων της DIA, αποκαλύπτεται ότι:
- Η αλ-Κάιντα βρίσκεται επικεφαλής των αντικαθεστωτικών ανταρτών στη Συρία.
- Η Δύση ταυτίζεται με τους αντικαθεστωτικούς, ενώ Ρωσία, Κίνα και Ιράν στηρίζουν το καθεστώς.
- Η δημιουργία του Ισλαμικού Χαλιφάτου έγινε πραγματικότητα μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.
- Η δημιουργία της «Σαλαφιστικής Ηγεμονίας» στην ανατολική Συρία είναι αυτό ακριβώς που οι εξωτερικές δυνάμεις (σ.σ.: Δύση, Εμιράτα και Τουρκία), οι οποίες στηρίζουν τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες, ήθελαν προκειμένου να εξασθενίσει το καθεστώς Άσαντ.
- Το Σουνιτικό Ιράκ θα αποτελεί ένα φράγμα στην εξάπλωση των Σιιτών (που υποστηρίζονται από το Ιράν).

Και πυρηνικά μέσα σ' έναν χρόνο;

cantlie
Περιοδικό που εκδίδεται από το «Ισλαμικό Χαλιφάτο» (πρώην ISIS/ISIL) υποστηρίζει πως μέσα σε έναν χρόνο, θα είναι σε θέση να αγοράσουν ένα πυρηνικό οπλικό σύστημα από το Πακιστάν.
Το άρθρο το υπογράφει ο δημοσιογράφος John Cantlie, ο οποίος είναι όμηρος του Ισλαμικού Χαλιφάτου εδώ και δύο και πλέον χρόνια, και τον έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς για προπαγανδιστικά βίντεο. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι έχει ασπασθεί την εξτρεμιστική ιδεολογία τους.
Στο άρθρο αναφέρεται ένα «υποθετικό σενάριο επιχείρησης», κατά το οποίο το Ισλαμικό Χαλιφάτο χρησιμοποιεί δισ. δολάρια για να αγοράσει από το Πακιστάν πυρηνικό όπλο «μέσω εμπόρων οπλικών συστημάτων που θα εκμαυλίσουν διεφθαρμένους αξιωματούχους της περιοχής».
Το οπλικό σύστημα θα μπορεί να διοχετευθεί μέσω Λιβύης και Νιγηρίας.
Το άρθρο υποστηρίζει ακόμη πως τα φορτία με ναρκωτικά από την Κολομβία που κατευθύνονται στην Ευρώπη περνούν μέσω δυτικής Αφρικής. Έτσι, το ίδιο πιθανό είναι να γίνει η μεταφορά οποιουδήποτε «εμπορεύματος» από την Ανατολή στη Δύση.
​Σύμφωνα με το σενάριο, το οπλικό σύστημα θα μπορούσε να φτάσει τις ακτές της Νότιας Αμερικής κι από εκεί μέσω Μεξικού να ακολουθήσει το «τούνελ των ναρκωτικών» και να φτάσει στις ΗΠΑ
Το ανατριχιαστικό σενάριο προβλέπει το επικίνδυνο οπλικό σύστημα να περάσει στο μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου κάποιου από τους 12 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες που περνούν τα αμερικανικά σύνορα.
Πάντως ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι είναι ένα «μακρινό σενάριο», που όμως το καθιστά περισσότερο δυνατό απ' ό,τι έναν χρόνο πριν. Επειδή το Ισλαμικό Χαλιφάτο χρειάζεται ένα ισχυρό χαρτί για να αναγνωρισθεί διεθνώς ως «κράτος», αλλά και για να ενοποιήσει τις άλλες ισλαμικές οργανώσεις.
Το άρθρο επίσης αναφέρει πόσο έχουν ισχυροποιηθεί οργανώσεις όπως η αφρικανική «Boko Haram», που έχει ανακοινώσει στενές σχέσεις με το Χαλιφάτο και διαθέτει πολλούς οπαδούς και στον χώρο της Μέσης Ανατολής.
Είναι δύσκολο να υπολογισθεί ο ακριβής αριθμός των πολεμιστών του Ισλαμικού Χαλιφάτου στις περιοχές που ελέγχει. Ο συνολικός αριθμός στο Ιράκ και τη Συρία ποικίλει από 30.000 (σύμφωνα με υπολογισμό της CIA) μέχρι 70.000 (σύμφωνα με ρωσικές στρατιωτικές πληροφορίες) αλλά και 200.000 (σύμφωνα με έκθεση Κούρδου ηγέτη)!
Ακόμη πιο δύσκολο είναι να υπολογισθούν τα περιουσιακά στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Μερικοί υπολογίζουν ότι διαθέτουν γύρω στα δύο δισεκατομμύρια δολάρια.
Το αμερικανικό δίκτυο NBC, σε ειδικό αφιέρωμά του μετά την κατάληψη της ελληνορωμαϊκής όασης αρχαιοτήτων Παλμύρα από τους τζιχαντιστές, υποστηρίζει ότι οι τρύπες που διακρίνονται σε κάποιο από τα αρχαία κτίρια προέρχεται από πυρά που ανταλλάχθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2011, λίγους μήνες μετά την έναρξη της εξέγερσης των αντικαθεστωτικών.
palmyra2
Φωτογραφία του Μαρτίου 2014 που δείχνει οπή από οβίδα σε αρχαίο κτίριο της Παλμύρας
Με τον τρόπο αυτό γίνεται μια προσπάθεια να αμβλυνθεί η εντύπωση των καταστροφών που αναμένεται να προκληθούν στα ιστορικά μνημεία από τους φανατικούς τζιχαντιστές...
Το «Πολιτιστικό Ξεκλήρισμα» από το Ισλαμικό Χαλιφάτο σε εικόνες:

tymvos iona

Η καταστροφή του τύμβου του Προφήτη Ιωνά στη Μοσούλη

al qubba
Η ανατίναξη του τζαμιού Al-Qubba Husseiniya στη Μοσούλη

saad
Η ανατίναξη του τεμένους Saad bin Aqeel Husseiniya

tymvos koritsiou
Ο «Τύμβος του Κοριτσιού» στη Μοσούλη

parthemou marias church
Η Εκκλησία της Παρθένου Μαρίας στη Μοσούλη
Ας δούμε πως είναι η τακτική κατάσταση στη Συρία αυτή τη στιγμή. Ο Μ.Άσαντ κυβερνά, αντλεί την δύναμή του και ένα μεγάλο ποσοστό της νομιμότητάς του από, την κοινότητα των Αλαουιτών.
Στο πληθυσμιακό μωσαϊκό της Συρίας οι Αλαουίτες, που σήμερα θεωρούνται σχίσμα του Σιιτικού Ισλάμ με κρυπτοχριστιανικές ρίζες αποτελούν μειονότητα με ποσοστό 12-15 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού, αριθμητικά λίγο περισσότεροι από δύο εκατομμύρια.
Η μεγάλη πλειοψηφία της Συρίας αποτελείται από Σουννίτες μουσουλμάνους, περίπου 75 τοις εκατό, 10 τοις εκατό Ελληνορθόδοξους χριστιανούς που καια υτοί υποστηρίζουν τον Μ.Άσαντ και άλλες μικρές μειονότητες όπως Δρούσους, Γιαζίντι (Κούρδους), κ.α.
Οι Αλαουίτες κυριαρχούν πληθυσμιακά στις Μεσογειακές ακτές της Συρίας και στα παραλιακά βουνά.
Γεωγραφικά οι πληθυσμοί τους εντοπίζονται από τον Βόρειο Λίβανο (100-120 χιλ.) μέχρι την Αντιόχεια στον Κόλπο της Αλεξαντρέττας (700-750 χιλ.), στη σημερινή Τουρκία.
Μερικές χιλιάδες εντοπίζονται και στα Υψίπεδα του Γκολάν. Είναι σημαντικό για τις σημερινές εξελίξεις να υπογραμμιστεί πως επί Γαλλικής Εντολής, από το 1923 μέχρι το 1936, όταν έχουμε την πλήρη ανεξαρτησία της σημερινής Συρίας, λειτουργούσε στη γεωγραφική αυτή περιοχή, υπό την εποπτεία της Γαλλίας, η «Πολιτεία των Αλαουιτών» η οποία, τότε, δεν ήθελε να ενσωματωθεί στη Συρία.
Σήμερα τα θύματα του πολέμου στη Συρία ξεπερνούν τις 200.000. Από αυτά υπολογίζεται πως το ένα τρίτο, τουλάχιστον, προέρχεται από τις τάξεις του Στρατού και των φίλιων κατοίκων.
Είναι δηλαδή στη μεγάλη τους πλειοψηφία, Αλαουίτες. Και εδώ οικοδομείται το όλο επιχείρημα: πως αντίθετα με τους αντικαθεστωτικούς που διαθέτουν όπως αποδεικνύεται με αμερικανικό δάκτυλο, μια ανεξάντλητη δεξαμενή ανθρώπινου δυναμικού, η αντίστοιχη δεξαμενή του καθεστώτος Άσσαντ δεν αναπληρώνεται.
Υπάρχει λοιπόν, λογική και βάση στο επιχείρημα. Όταν το ερώτημα τέθηκε πρόσφατα στον Άσαντ, σε συνδυασμό με απώλειες εδαφών μετά από αρκετές νίκες του καθεστώτος, ο Σύρος ηγέτης παραδέχθηκε τις απώλειες αυτές αλλά το σημαντικό σε ένα πόλεμο, -τόνισε- είναι να μην χαθεί το ηθικό και η ψυχολογία.
Και παρά το υψηλό κόστος του πολέμου η κυβέρνηση Άσαντ συνεχίζει να χαίρει της λαϊκής υποστήριξης που υπερακοντίζει αυτή των Αλαουιτών. Χαίρει υποστήριξης δηλαδή από μεγάλο ποσοστό των Σουννιτών της χώρας και ολοκληρωτικά από τους Χριστιανούς και τις υπόλοιπες μειονότητες.
Αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη, ίσως λόγω γεωγραφικής άγνοιας, είναι πως τόσο η Συρία όσο και το Ιράκ αποτελούνται από μεγάλες αλλά έρημες εκτάσεις και πως η πλειοψηφία των πληθυσμών εντοπίζεται σε αστικά κέντρα.
Στην περίπτωση της Συρίας, για παράδειγμα, ναι μεν υπάρχει μεγάλη απώλεια εδαφών αλλά πάνω από το 70% του πληθυσμού βρίσκεται σε αστικά κέντρα που ελέγχει το καθεστώς Άσαντ.
Είναι σαφές ότι ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία και Κατάρ εξοπλίζουν τους ισλαμιστές. Οι πρώτες για το "ξεκάρφωμα" δεν διστάζουν να βομβαρδίσουν κάποιους στόχους ισλαμιστών, αλλά τα αποτελέσματα είναι κάτι παραπάνω από φτωχά. Είναι σαφές ότι έχουν εναποθέσει στο ISIL όλες τις ελπίδες για την ήττα της κυβέρνησης Ασαντ, θεωρώντας ότι μετά εύκολα θα μπορέσουν να ελέγξουν τους ισλαμιστές.
Ετσι νομίζουν! Το πιο σημαντικό είναι ότι η βοήθεια Ρωσίας, Ιράν και Κίνας στην κυβέρνηση Ασαντ παραμένει ισχυρή, ενώ η Ρωσία πριν μερικές ημέρες δήλωσε ότι θα επαναλάβει τις αποστολές οπλισμού στο Ιράκ, το οποίο η εγκληματική πολιτική των ΗΠΑ την τελευταία 25ετία το οδήγησε στο χάος...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

«Όσοι μαύροι σταυροί στις πόρτες, τόσοι άντρες σκοτωμένοι. Κάποτε τέσσερεις και πέντε στην ίδια πόρτα…»


  Φωτογραφία *
Η περιοδεία του Νίκου Καζαντζάκη στην Κρήτη για την καταγραφή της βαρβαρότητας των Γερμανών και μια ραδιοφωνική ομιλία του 

Καλοκαίρι του 1945. Ο Καζαντζάκης, μαζί με δυο μεγάλους πανεπιστημιακούς δασκάλους, τον Ιωάννη Κακριδή και τον Ιωάννη Καλιτσουνάκη, με γραμματέα το Κωνσταντίνο Κουτουλάκη, γυρίζουν στην Κρήτη τους τόπους της καταστροφής. 
Ανάλαβαν να καταγράψουν τις ωμότητες των Γερμανών στην Κρήτη. Αποτελούν την «Κεντρική Επιτροπή Διαπιστώσεως Ωμοτήτων εν Κρήτη», την οποία συγκρότησε με διαταγή του ο τότε πρωθυπουργός Πέτρος Βούλγαρης. Περιοδεύουν απ’ τη μια μέχρι την άλλη άκρη του νησιού και καταγράφουν ανθρώπινα δράματα και καταστροφές. 
Η καταγραφή ξεκινάει στις 29 Ιουνίου 1945 και ολοκληρώνεται στις 6 Αυγούστου. Επισκέπτονται 76 πόλεις, χωριά και οικισμούς, συναντούν χιλιάδες πονεμένους, μα ατρόμητους και περήφανους ανθρώπους. Δεν καταφέρνουν να φτάσουν παντού. Αμέσως μετά παραδίδουν έκθεση στην κυβέρνηση. Έκθεση όμως που ουδέποτε αξιοποιήθηκε. 

Ο Καζαντζάκης δεν αρκείται στην προσυπογραφή της έκθεσης που συντάσσει από κοινού με τους Κακριδή και Καλιτσουνάκη. Τα δικά του συμπεράσματα, τις δικές του εντυπώσεις, τον πόνο που εισέπραξε, αλλά και την περηφάνια που τον εντυπωσίασε, όλα τα καταγράφει σε ένα δικό του κείμενο – ύμνο προς τους Κρητικούς. Το κείμενο παρουσιάζει σε ομιλία του από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών, λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1945. 

Στη ραδιοφωνική ομιλία του ο Καζαντζάκης, με τον γνωστό, μεγαλειώδη αφηγηματικό του τρόπο, μας μεταφέρει στην Κρήτη του πρώτου καιρού μετά την απελευθέρωση. Περιγράφει τα δικά του συναισθήματα απ’ αυτή την εμπειρία και μεταδίδει διαλόγους με απλούς ανθρώπους, μαυροφορεμένες μανάδες που είδαν τα παιδιά τους να σκοτώνονται μπροστά τους από τους κατακτητές. Ανθρώπους όμως που δε λύγισαν και στάθηκαν όρθιοι για να συνεχίσουν, με δύναμη που έπαιρναν από τη θυσία των δικών τους.

«Σαράντα μέρες γύριζα το περασμένο καλοκαίρι την Κρήτη για να δω τα χωριά που γκρέμισαν κι έκαψαν οι βάρβαροι και τους άντρες και τις γυναίκες που τους έντυσαν τη μαύρη αρματωσιά του πένθους. Περίμενα νʼ ακούσω κλάματα και να δω χέρια νʼ απλώνονται να ζητούν βοήθεια. Και βρήκα ανυπόταχτες, απαράδοτες ψυχές και κορμιά μισόγυμνα, πεινασμένα και αλύγιστα», έλεγε ο Καζαντζάκης σε εκείνη τη ραδιοφωνική ομιλία του, τον Δεκέμβριο του 1945.
«Οι Κρητικοί αλήθεια αγαπούν παράφορα τη ζωή και συνάμα ποτέ δε φοβούνται το θάνατο. Μέσα από τα χαλασμένα χωριά που πέρασα, πάνω από τα νεοανοιγμένα μνήματα που δρασκέλισα, πίσω από τις κουβέντες που άκουσα, ακατάπαυστα διαπίστωσα τούτη τη δισυπόστατη παλληκαριά: παράφορη αγάπη για τη ζωή και άφοβο αντίκρυσμα του θανάτου», περιέγραφε.

Η ραδιοφωνική ομιλία

 Αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια ολόκληρη τη ραδιοφωνική ομιλία του Νίκου Καζαντζάκη για την Κρήτη του πρώτου καιρού μετά την απελευθέρωση.

 Μια ομιλία στην οποία έβγαλε και πίκρα για την εγκατάλειψη του νησιού και των ανθρώπων του τόσο από τους συμμάχους όσο και από την Ελληνική Πολιτεία…

«Σοβαρό είναι το πρόσωπο της Κρήτης. Πολυβασανισμένο. Μαδάρες γυμνές, τραχειές, αγέλαστες. Κοιτάζεις από το αεροπλάνο την Κρήτη νʼ απλώνεται στη θάλασσα και νοιώθεις πως αληθινά το νησί τούτο είναι γιοφύρι ανάμεσα σε τρεις ηπείρους. Σημαδεμένο κι απʼ τις τρεις τούτες μεγάλες Μοίρες. Για πρώτη φορά στην Ευρώπη πήδηξε κι έχτισε φωλιά στην Κρήτη το πεινασμένο αρπαχτικό πουλί που το λέμε Πνεύμα. Άπλωσε τις φτερούγες στο Κρητικό χώμα και γέννησε το μυστηριώδη, βουβό ακόμα, όλο ζωή χάρη, κίνηση και λαμπρότητα, Κρητικό πολιτισμό. 

Η Κρήτη έχει αληθινά κάτι το πανάρχαιο, το άγιο, το πικραμένο και περήφανο που έχουν οι χαροκαμένες μάνες που γέννησαν παλληκάρια. Έχει τόσο πολύ πολεμήσει και υποφέρει η γης ετούτη, έχει τόσο πολύ συνηθίσει το θάνατο, που τον ξεφοβήθηκε πια και μπορεί να γελάει και να παίζει μαζί του. 

Σαράντα μέρες γύριζα το περασμένο καλοκαίρι την Κρήτη για να δω τα χωριά που γκρέμισαν κι έκαψαν οι βάρβαροι και τους άντρες και τις γυναίκες που τους έντυσαν τη μαύρη αρματωσιά του πένθους. Περίμενα νʼ ακούσω κλάματα και να δω χέρια νʼ απλώνονται να ζητούν βοήθεια. Και βρήκα ανυπόταχτες, απαράδοτες ψυχές και κορμιά μισόγυμνα, πεινασμένα και αλύγιστα.

Τι δύναμη και τι αντοχή είναι τούτη, συλλογιζόμουν, και πού βρίσκουν τα κορμιά τούτα τόση ψυχή; Και ποια ακριτική πνοή τούς δίνει τόση αψηφισιά να παλεύουν με το θάνατο; 

Οι Κρητικοί αλήθεια αγαπούν παράφορα τη ζωή και συνάμα ποτέ δε φοβούνται το θάνατο. Μέσα από τα χαλασμένα χωριά που πέρασα, πάνω από τα νεοανοιγμένα μνήματα που δρασκέλισα, πίσω από τις κουβέντες που άκουσα, ακατάπαυστα διαπίστωσα τούτη δισυπόστατη παλληκαριά: παράφορη αγάπη για τη ζωή και άφοβο αντίκρυσμα του θανάτου. 

Τούτος είναι και ο πρώτος πολύτιμος καρπός που γεύεται όποιος τώρα που καπνίζουν ακόμα τα ερείπια κι είναι ακόμα νωπά τα αίματα στις πέτρες, περιοδεύει τα χωριά της Κρήτης. 

Αδάμαστες ψυχές οι Κρητικοί, χιλιάδες τώρα χρόνια, παλεύουν στα κακοτράχηλα Κρητικά βουνά την πείνα, τη γύμνια, τους βαρβάρους. Κι ούτε η μοίρα, ούτε οι άνθρωποι μπορούν ποτέ να τους κάμουν να σκύψουν το κεφάλι. 

Οι Κρητικοί όπως όλες οι γενναίες ψυχές στην άκρα απελπισία βρίσκουν τη λύτρωση. Πολλοί Κρητικοί, μπροστά από τα τουφέκια των Γερμανών τη στιγμή που θα τουφεκίζονταν, έβρισκαν τη γαλήνη, και όχι μονάχα τη γαλήνη παρά και τη χαρά της αδάμαστης ψυχής που αγαλλιάζει γιατί της δίνεται η ευκαιρία να δείξει την αρετή της. Πολλοί την ύστερη στιγμή, μπροστά από το εχτελεστικό απόσπασμα τραγουδούσαν μαντινάδες Κρητικές ή τον Εθνικό Ύμνο. 

Στα Χανιά, μέσα από το γκρεμισμένο σπίτι του, ένας γεροντάκος πρόβαλε και μας είπε:
-Έναν δάσκαλο, τον λέγαν Παπαδάκη, πήγαιναν να τον εκτελέσουν. Ένας μαθητής του τού λέει: γιατί να σκοτωθείς; Να φύγεις. Κι ο δάσκαλος τού αποκρίθηκε. Όχι, εγώ αυτό που τόσα χρόνια σάς δίδασκα τώρα θα εφαρμόσω, θα πεθάνω για την Πατρίδα. 

Στην κρίσιμη αυτή στιγμή κι οι πιο σακάτες γίνουνταν ήρωες. Στις φοβερές φυλακές της Αγιάς, κοντά στα Χανιά, οι Γερμανοί διάλεξαν 42 παλληκάρια (διάλεγαν πάντα τους καλύτερους) και πήγαιναν να τους σκοτώσουν. Στο δρόμο ένας σακάτης, καμπούρης, τους συνάντησε. «Σταθήτε», φώναξε στους Γερμανούς. «Σκοτώστε με εμένα να γλυτώση ένα παλληκάρι». «Όχι, φύγε», του είπαν εκείνοι. «Τότε σκοτώστε με και μένα να γίνουν 43», φώναξε ο καμπούρης. «Ντρέπουμαι να ζω εγώ ο σακάτης και να σκοτωθούν τούτοι οι λεβέντες».

Ανήμπορες γρηές, γέροι σαράβαλα, σήκωσαν τη φωνή τους και μιλούσαν ατρόμητα στους Γερμανούς.
Σʼ ένα ωραιότατο χωριό, στα Μεσκλά, μια γρηά έκρυβε εξ μήνες με κίντυνο της ζωής της, δυο Εγγλέζους στο σπίτι της. Μια μέρα οι Γερμανοί τούς ανακάλυψαν, τους έπιασαν. Η γρηά τρέχει στον άγριο Γερμανό φρούραρχο, στάθηκε μπροστά του, του φώναξε. 
-Να ξέρεις, Κομαντάτε, πως όλες οι μανάδες στον κόσμο πονούνε κι αυτός ο πόνος των μανάδων θα φάει τη Γερμανία. Η Γερμανία θα χαθή, βάνω την κεφαλή μου. Βάνεις στοίχημα, Κομαντάτε; Εγώ βάνω την κεφαλή μου. 
Στεκόταν απάνω σε μια πέτρα, απόξω από το καμμένο σπίτι της η γρηά τούτη και μας μιλούσε, με ορθό το κεφάλι, κουρελιασμένη σα φάντασμα. Τι δύναμη λοιπόν έχει η ψυχή του ανθρώπου και πώς μπορεί να νικήσει το θάνατο, συλλογιζόμουν!

Άοπλοι, ανοργάνωτοι, χωρίς βοήθεια από κανένα, οι Κρητικοί από τα χωριά, από τα βουνά κατέβαιναν στʼ ακρογιάλια να υπερασπιστούν το νησί τους από τους άγριους, πάνοπλους αλεξιπτωτιστές που κατέβαιναν. Στις 19 του Μάη (σ. «Π»: οι αλεξιπτωτιστές έπεσαν στις 20 Μαΐου 1941, αλλά άγνωστο γιατί ο Καζαντζάκης αναφέρει την 19η Μαΐου ) σκοτείνιασε ο ουρανός της Κρήτης από τα αεροπλάνα, άρχισαν οι βομβαρδισμοί, οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές έπεφταν στο αεροδρόμιο του Μάλεμε, κοντά στα Χανιά, ύστερα στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο, παντού. 

 Ένας γέρος, από ένα χωριουδάκι κοντά στο Μάλεμε, μας διηγείται:
-Ευθύς ως είδαμε ταʼ αεροπλάνα, φωνάξαμε: Απάνω τους μωρέ παιδιά. Πήραμε τʼ άρματα και χυθήκαμε. 
-Ποια άρματα, ρώτησα. Είχατε άρματα;
-Πώς δεν είχαμε; Άλλοι είχαν παλιές καραμπίνες, άλλοι μαχαίρες κι άλλοι ραβδιά. Την ώρα που έπεφτε ένας ουρανίτης ήταν ακόμη ζαλισμένος και μεις χιμούσαμε απάνω του, τον σκοτώναμε με τα ραβδιά, με τις μαχαίρες, τον ξαρματώναμε και σιγά – σιγά γέμισε και μας η φούχτα μας πολυβόλο και περίστροφο.

 Οι Γερμανοί είχαν ορίσει να πάρουν την Κρήτη σε 24 ώρες. Η παραμικρή αργοπορία θα τους ήταν θανάσιμη. Ήξευραν πως οι Κρητικοί ήταν άοπλοι, πως όλοι οι νέοι ήταν επιστρατευμένοι και βρίσκονταν ακόμη στην Ελλάδα και πως οι Άγγλοι μήτε στρατό αρκετό είχαν μήτε αεροπλάνα.

  Ήταν λοιπόν σίγουροι πως σε 24 ώρες θα παίρναν την Κρήτη. Έκαμαν 8 μέρες. Εξ χιλιάδες αλεξιπτωτιστές σκοτώθηκαν από τα «ραβδιά» και τις «μαχαίρες».

Ένας Κρητικός χωριάτης όταν με είδε να ξαφνιάζομαι για την παλληκαριά και την αυτοθυσία των Κρητικών, μου είπε τα καταπληκτικά τούτα λόγια:
-Γιατί παραξενεύεσαι; Εμείς ξέραμε πως γράφαμε ιστορία. 

 Δεν ξέρω αν υπάρχει στον κόσμο μια άλλη χώρα όπου οι χωρικοί να βλέπουν τον πόνο, τη θυσία, την ατομική τους καταστροφή από τόσο ύψος. 

 Ήξερε ο Κρητικός αυτός χωριάτης ότι υπάρχει στον κόσμο τούτο ένα αγαθό ανώτερο από τη ζωή και πως για το αγαθό αυτό πάλαιψε και θυσιάστηκε όλη η ράτσα μας και πρέπει τώρα κι αυτός ο Κρητικός χωριάτης να παλαίψει και να θυσιαστεί. Και το αγαθό αυτό λέγεται ιστορία, δηλαδή υστεροφημία, δηλαδή αθανασία. 

Πιστεύουν στο αγαθό αυτό οι Κρητικοί, όπως πιστεύουν στην ελευθερία. Πολεμούν, ξεύρουνε πως αν μείνει τʼ όνομά τους θα μείνει και θα ζήση το έργο τους. Και τώρα που κανείς δε φαίνεται να θυμάται πως η Κρήτη έσωσε το Συμμαχικό αγώνα στην Εγγύς Ανατολή και πως επέδρασε οριστικά στην πορεία του Παγκοσμίου πολέμου και τώρα που μήτε οι ξένοι, μήτε η Ελλάδα φαίνονται να θυμούνται τη θυσία και την εποποιία της Κρήτης, οι Κρητικοί δεν έχασαν το θάρρος τους και την πίστη τους. Άστεγοι, πεινασμένοι, νικημένοι στέκουνται μέσα στα χαλάσματα των σπιτιών τους και δεν μιλούν, σφίγγουν τα χείλια τους και δεν μιλούν. Έκαμαν βλέπετε το χρέος τους και τα καλά παλληκάρια δεν προσμένουν αμοιβή. Η ιστορία που είναι σήμερα ένα με την ελευθερία θα τους κρίνει κάποτε. Και θα πει τότε για την υπερηφάνεια τους και την παλληκαριά τους και θα τους προβάλει τότε σαν παράδειγμα ηρωισμού και αυταπάρνησης σʼ όλους τους μεγάλους λαούς. 

-Δεν έχουμε σκαμνί να σε βάλουμε να καθήσεις, και δεν έχουμε ένα ποτήρι νερό να πιείς, δεν έχουμε ένα κομμάτι ψωμί αν πεινάς, δεν έχουμε τίποτα – τίποτα. 

- Όλα μας τα ʼκαψαν και μας τα πήραν οι σκύλοι οι Γερμανοί.
 Έτσι μούλεγαν κάτω από ένα πλάτανο, στη μέση του γκρεμισμένου χωριού, οι μαυροφόρες που ξεπρόβαλλαν από τα χαλάσματα. 
-Δεν έχουμε μήτε και άντρες να κουβεντιάσουν μαζί σου.
-Να μόνο τούτα τʼ αρσενικά απόμειναν, είπε μια χλωμή γυναικούλα, δείχνοντάς μου δυο – τρία μωρά που βύζαιναν στον κόρφο τους οι μανάδες.
-Φτάνουν αυτά για μαγιά!!! φώναξε μια γρηά. 

 Τα ίδια δεν πάθαμε και στην επανάσταση του ʼ66; Εγώ ήμουν μικρή μα θυμούμαι. Δυο – τρία μωρά είχαν πάλι απομείνει κι από αυτά αναπιάστηκε πάλι όλο το χωριό.
 Μη φοβάστε, πάντα μαγιά απομένει.

Τα περισσότερα χωριά στην Κρήτη χάθηκαν, οι περισσότεροι άντρες σκοτώθηκαν γιατί φιλοξενούσαν Άγγλους. Σʼ ʽένα χωριό, τα Μεσκλά, είδα μια μάνα που της είχαν σκοτώσει τους δυο γυιούς της γιατί είχε σπίτι της κι έκρυβε 9 μήνες δυο Άγγλους στρατιώτες. Το μαθαν αυτό οι Γερμανοί κι ήρθαν, της έκαψαν το σπίτι, της σκότωσαν τους γυιούς της, και τώρα στέκουνταν απόξω από τα χαλάσματα λιγνή, χαροκαμένη, με τα μάτια όλο φλόγα και μου μιλούσε. 

-Το ίδιο βράδυ που σκότωσαν τους γυιούς μου πέρασαν νύχτα βαθειά δυο Εγγλέζοι που τους κυνηγούσαν οι σκύλοι οι Γερμανοί. Κάπνιζε ακόμα το σπίτι μου, μα εγώ είχα τρυπώξει σε μια γωνιά και έκλαιγα. Με άκουσαν οι Εγγλέζοι, ζύγωσαν. Ψωμί, μου φώναξαν, ψωμί! Οι χωριανοί μού είχαν δώσει μια κουλούρα κριθαρόψωμο μα εγώ δεν είχα όρεξη να φάω, δεν κατέβαινε η μπουκιά από το λαιμό μου. Τους έδωκα το ψωμί. Κρύωναν, τους έδωκα και μια κουβέρτα που μου είχαν δώσει, βγήκα από τη γωνιά, τους έβαλα να κοιμηθούν.

-Γιατί τάκαμες όλα αυτά; ρώτησα. Οι Εγγλέζοι δε φταίγαν που σκότωσαν τους γυιούς σου; 
-Τόκανα, αποκρίθηκε, γιατί είχαν κι αυτοί μανάδες, κατέχω ήντα θα πει πόνος της μάνας.

Ανθρωπιά μεγάλη είναι τούτη, η μεγάλη ψυχή νικάει τον πόνο τον ατομικό και τον πιο φοβερό. Άκουγα τη γρηά και τα μάτια μου βούρκωναν. Ένα βράδυ μπήκα σε φτωχικό χαμόσπιτο, σʼ ένα Σφακιανό χωριό. Ο γέρο καπετάνιος, με τη μαύρη φέσα του, ο Κυριάκος Σπεριλάκης, κάθονταν πλάι στο τζάκι και κάπνιζε ένα μακρύ τσιμπούκι, κάθισα δίπλα του, έφερα την κουβέντα στο θάνατο.

Στράφηκε ο γέρος Σφακιανός και μου είπε:
-Χαρά στον άνθρωπο, παιδί μου, που βάνει δυο φορές τη μέρα το νου του το «θάνατο».
Κι ένας άλλος γέρος, εκατοχρονίτης, στον κάμπο της Μεσαράς μού είχε πει μια μέρα ένα μεγάλο λόγο. Τον ρώτησα:
-Πώς σου φάνηκε παππού η ζωή αυτή στα εκατό αυτά χρόνια;
-Σαν ένα ποτήρι κρύο νερό, μου αποκρίθηκε.
-Και διψάς ακόμη παππού;
Στράφηκε με κύτταξε με τα θολά μικρούτσικα μάτια του, σήκωσε τη χερούκλα του σα να καταριώταν και είπε: 
-Ανάθεμά τον που ξεδίψασε.
.

Οι δυσκολίες και οι τραχύτητες της ζωής δεν λυγίζουν την Κρητική ψυχή. Αντίθετα, την πυρώνουν και την δυναμώνουν. 
 Γέρικη, αβόλευτη, τραχειά είναι η γη της Κρήτης. Κι όταν τα βουνά της κι οι θάλασσες ή οι ψυχές που πλάστηκαν από τέτοιους βράχους και τέτοιαν αρμύρα δεν σου επιτρέπουν ούτε στιγμή να βολευτείς, να γλυκαθείς, να πεις: Φτάνει. 

 Τότε η Κρήτη έχει κάτι το απάνθρωπο, δεν ξέρω πια αν αγαπάει η μισεί τα παιδιά της, ένα μονάχα ξέρω: ότι τα μαστιγώνει ως το αίμα.

Υπάρχει και κάτι άλλο όμως στην Κρήτη, υπάρχει κάποια φλόγα – ας την πούμε ψυχή- κάτι πιο πάνω από τη ζωή και το θάνατο, που είναι δύσκολο να το ορίσεις, δηλαδή να το περιορίσεις. Υπάρχει αυτή η περηφάνεια, το πείσμα, ανέκφραστο κι αστάθμητο, που σε κάνει να χαίρεσαι που είσαι άνθρωπος. Να χαίρεσαι, μα και συνάμα να σου δίνει μεγάλη ευθύνη. Γιατί ενώ νοιώθεις πως έχεις χρέος να κάμεις ό,τι μπορείς για να σώσεις αυτό το λαό, εκείνος βλέπει την προσπάθειά σου με ειρωνεία και περιφρόνηση. Δεν έχει την ανάγκη κανενός για να σωθεί. Σώζει, δε σώζεται. Ένα μονάχα σου μένει τότε: να δοκιμάσεις να γίνεις άξιος αυτού του λαού, να κερδίσεις τη δύναμη της δικής του ψυχής, που ποτέ δεν καταδέχτηκε νʼ απατήσει τον εαυτό του ή τους άλλους και που πάντα τολμάει νʼαντικρύζει, πρόσωπο με πρόσωπο, τη Θεά εκείνη που δεν κάνει χατήρια και δεν κάθεται στα πόδια κανενός, την αγέλαστη κι αδάκρυτη Θεά, την ευθύνη».

* Φωτ: από το Ολοκαύτωμα της Βιάννου στις 14 Σεπτεμβρίου 1943. «Όσοι μαύροι σταυροί στις πόρτες, τόσοι άντρες σκοτωμένοι. Κάποτε τέσσερεις και πέντε στην ίδια πόρτα…»

.


2  Επιστρέφοντας από Κάντανο

«Επιστρέφοντας από Κάντανο, στο δρόμο, προς Κακόπετρο», θυμάται ο Κ. Κουτουλάκης, «είδαμε στο πλάι του δρόμου να στέκει ένας χωρικός, να κρατεί ορθό ένα δοκάρι και να μάσε κάνει νόημα να σταματήσουμε. 
 Άμα πλησίασε το αυτοκίνητο, έριξε το δοκάρι και σταμάτησε αναγκαστικά το αυτοκίνητο.

-Ήρθετε, λέει, να καταγράψετε για το αίμα που χύθηκε… έχετε κ’ επαέ να σημειώσετε κατιτίς…
-Τί;
-Τέσσερις γυιούς μου σκοτώσανε… Οι δυο τελευταίοι ήσανε δίδυμα…
Πώς σε λένε;
-Δεσποτάκη… μα επειδή είστε κουρασμένοι, περάσετε κι από το σπίτι να πάρετε ένα νερό…
- Το σπίτι του ήταν εκεί δίπλα σε μιαν κατηφοριά. Μπαίνομε μέσα, τί να δούμε, ένα τραπέζι, μ’ όλα του Θεού τα καλά, και στη γωνιά μια γυναίκα μαυροφορεμένη μ’ ένα κοριτσάκι μικρό στην ποδιά της, να κάθεται να κλαίει…

-Ήντα ’ναι δά τουτανά; ήντα κλαις;
 Οι αθρώποι δεν ήρθανε για να τωσε χαλάσεις την καρδιά ντως. Ελευτερωθήκαμε, για όχι; 
Εξέχασές το; 
Ετσά ’ναι η λευτεριά∙ σε μας ήλαχε να δώσωμε τα παιδιά μας… άλλος τα σπίθια ντου, άλλος ήδωκε τα λιόφυτά ντου… πως σου πόμεινε μόνο η κοπελιά, εγώ θα σου κάμω κι άλλους γυιούς…


Εκεί είδα τον Καζαντζάκη να κλαίει. 
Μέσα στ’ αυτοκίνητο μας ήλεγε κι ήκλαιγε ακόμη, είδετε; αυτή είναι η κρητική ψυχή, την ελευτερία την έχει θρησκεία… 
Ένας τέτοιος λαός υποδουλώνεται ποτές;

Πηγη
http://kinisienergoipolites.blogspot.gr/2015/05/blog-post_769.html